Barack Obama heeft vandaag laten weten wederom zijn reis naar Azië uit te stellen in verband met zijn Health Care Reform. Eerder linkte hij al zijn al dan niet slagen als president aan deze hervorming. Waarschijnlijk gaat er aanstaande zondag eindelijk over gestemd worden. Als buitenstaander is het moeilijk te begrijpen wat de Amerikanen zo tegenstaat bij deze hervormingsplannen. De algemene angst is dat het niet te betalen is. De Amerikanen die ik gesproken heb betalen echter op dit moment aanzienlijk meer voor hun verzekeringen dan wij, denk aan factor 10. Daarbij kosten gezondere mensen de overheid uiteindelijk ook minder dan zieke of gehandicapte. Denk alleen al aan de arbeidsparticipatie. Het is niet voor niets dat er tegenwoordig zo zwaar ingezet wordt door verzekeringen op preventie. Naast de zorg over de kosten zijn veel Amerikanen bang voor teveel overheidsbemoeienis. De Amerikaanse angst voor wat zij socialisme noemen is maar moeilijk te relativeren volgens Europese maatstaven. Als je Change we can believe in leest, een boek uit 2008 waarin Obama's plannen voor Amerika uit de doeken worden gedaan, dan zie je dat wat de Amerikanen naar socialisme vinden neigen, bij ons nog ruim onder de noemer liberaal valt. Wat dat aangaat is het ook moeilijk de politieke systemen te vergelijken. In Nederland zijn we weliswaar trots op onze sociale zekerheid, maar merken we ook steeds meer dat het onbetaalbaar dreigt te worden. En dan zijn wij al gewend aan belastingtarieven van 40-50%, iets wat voor de gemiddelde Amerikaan ondenkbaar is. Wil je echt kunnen vergelijken, dan zul je de besteedbare inkomens moeten nemen. Maar zelfs dan wordt het een lastig verhaal, waar ook Michael Moore in zijn documentairefilm Sicko mee uit de bocht dreigde te vliegen. Hij maakte vergelijkingen die kant noch wal raakten, waarmee hij het risico nam zijn zeer serieuze punt te ridiculiseren. Hoe deze hervorming uit gaat pakken valt op de lange termijn amper te overzien. Het is allemaal zo grootschalig en er zijn zoveel variabelen dat het voor de gemiddelde persoon niet te vatten valt. Uiteindelijk draait het dus om vertrouwen. Amerika zal erop moeten vertrouwen dat Obama weet wat hij doet. Het alternatief is immers dat er niets gebeurt en de situatie zo schrijnend blijft als hij nu in veel gevallen is. Er zijn nog steeds senatoren, democraten, die niet weten voor of tegen te zullen stemmen. Sommigen vinden de maatregelen te ver gaan, anderen niet ver genoeg. Ik hoop dat deze mensen zich realiseren dat niets doen soms de slechtste optie is. Ik blijf het met spanning volgen en hoop dat de juiste mensen op het juiste moment voldoende lef gaan tonen.