We wachten af

Het is alweer bijna drie maanden geleden dat we een nieuwe Tweede Kamer kozen, en nog steeds hebben we geen nieuwe regering. Voor zover de eerste belofte die Rutte niet kan houden, hij wilde immers op 1 juli zijn eerste kabinet kunnen laten zien. En of de huidige besprekingen tot een stabiele regering zullen leiden? Er wordt gezegd dat we begin volgende week een akkoord kunnen verwachten, maar de steeds sterker wordende kritiek vanuit het CDA doet anders vermoeden. Uitspraken zoals die van Wilders op twitter kunnen niet behulpzaam zijn. Hij twitterde vanochtend dat hij de CDA-voorzitter maar een zeur vond. Het kan toch niet zo zijn dat het CDA dit allemaal maar laat gebeuren. Verhagen lijkt heel ver te willen gaan voor dit akkoord, maar ook hij zal toch ergens een grens moeten trekken. Als Wilders zich niet eens tijdens onderhandelingen kan gedragen, wat staat ons dan nog te wachten? Dit kabinet lijkt op voorhand al gedoemd te mislukken en het CDA lijkt een hoge prijs te gaan betalen. De vraag is wie er uiteindelijk gaat profiteren. We wachten maar weer af.

Verkiezingsdag

De afgelopen dagen kon je geen zender langs zonder met een lijsttrekker geconfronteerd te worden. Ook op Twitter was het goed raak: hashtags als #nosdebat en #1vdebat stonden urenlang in de wereld trendlijstjes als meest getwitterde termen. Dat Amerika grotendeels net aan de middag begint als wij de debatten hebben speelt daar natuurlijk een rol in, maar toch. De verkiezingen bepaalden de media, en de media bepaalden misschien ook wel de verkiezingen. De lijsttrekkers hopten van het ene naar het andere programma, De wereld draait door maakte alleen nog meer verkiezingsuitzendingen en er waren talloze debatten. Echt spannend werden die debatten niet. Er was buitensporig veel aandacht voor Cohens gestotter, Wilders mocht af en toe even zijn oneliners spuien en Rutte werd consequent uitgeroepen tot beste debater, wat meer over de rest zei dan over hem. Verder veel complimenten voor Halsema, maar het lijkt erop dat zij meer fans dan kiezers heeft. Roemer verraste in positieve zin. Eigenlijk verwachtte van te voren niemand echt wat van deze 'slager op zijn trouwdag', zoals hij door een onwetende Slotervaart bewoner in de Metro werd genoemd. Hij bleek een fijne, frisse wind na de gepassioneerde maar tenenkrommende Agnes Kant. Balkenende mopperde met name dat hij onvoldoende gewaardeerd werd voor zijn werk in de afgelopen acht jaar, daarbij vergetend dat men hem vooral associeert met gevallen kabinetten. Pechtold was in interviews erg sterk omdat hij daar zijn boodschap goed neer kon zetten, maar bleef onvoldoende zichtbaar in de debatten. Hierdoor sloeg hij nog weleens aan het schreeuwen, iets wat hem niet aantrekkelijker maakte, hoe sterk inhoudelijk ook. Persoonlijk vond ik de "ouderwetse" debatten het leukst, zoals het noorddebat en de debatten in het Lagerhuis. Deze waren fijn van sfeer zodat er in verhouding wat minder met oneliners gesmeten werd en de politici wat meer ontspannen en spontaner werden. De grote debatten zoals die op RTL en van de NOS waren wat stroef en gespannen. Hierdoor kwam er weinig diepgang en bepaald geen vuurwerk, al was de uitspraak 'U lacht zo lief' van Balkenende er natuurlijk wel eentje die de geschiedenis in zal gaan. Verreweg het leukste debat was het Jeugdjournaaldebat. De vragen van de kinderen waren behoorlijk onbevangen, de politici losjes en de sfeer prettig. In het slotdebat van de NOS leken de lijsttrekkers misschien nog wel vermoeider dan de kijkers. Er kwam weinig nieuws en de passie was behoorlijk ver te zoeken. Het is mooi geweest, de campagne is voorbij en het is nu wachten op wat het gaat worden. Opvallend is dat veel kiezer in hun voorspelling de PvdA nog een goede kans geven om even groot als de VVD te worden of misschien zelfs wel groter. Het wordt dus ongelofelijk spannend vanavond.

Met de kennis van nu

In Met de kennis van nu zijn columns verzameld van Peter Middendorp, columns die eerder verschenen zijn in het dagblad De Pers. Aangezien ik naar mijn werk fiets en dus zelden een gratis dagblad onder ogen krijg, was ik niet bekend met Peter Middendorp of zijn columns. De verzameling wordt gepresenteerd als de ultieme alternatieve gids voor de verkiezingen- en voor de formatieperiode. Dit zal ik maar opvatten als niets meer of minder dan achterflaptekst om de aandacht te trekken, want zo zou ik dit boek toch echt niet willen omschrijven. Met de kennis van nu is een verzameling geestige korte verhalen over de politici van nu gezien door de ogen van Peter Middendorp. Hij vertelt over zijn omgang met de politici in Den Haag, over wat daar zoal gebeurt en doet dit met de nodige zelfspot. Middendorp is een goede observeerder en weet situaties beeldend te beschrijven. Dat je hierdoor soms een ander beeld krijgt van een politicus dan dat je over het algemeen in de media voorgeschoteld krijgt lijkt bijzaak. Dat is iets wat vanzelf ontstaat, niet iets waar een punt van gemaakt wordt. De grote charme van dit boek is de eenvoud van de verhalen. Daarbij is het grote gevoel van relativering van de schrijver een verademing. Een fijn boek dus, dat leest als een trein. Het blijkt overigens ook heel gemakkelijk om Middendorps columns te volgen zonder dat je De Pers leest: hij geeft de link door op Twitter zodra er een nieuw stuk is gepubliceerd. Zeker in deze verkiezingsperiode leuk om te volgen: Ga naar Peter Middendorp op Twitter

Politiek app: het idee was goed

Vorige week werd een nieuwe app gelanceerd voor de iPhone en iTouch voor iedereen die de politiek volgt: Politiek app. In principe doe ik niet aan betaalde apps, maar voor deze wilde ik een uitzondering maken en de investering van 79 cent wagen. Het idee is immers goed: een app met informatie over de aankomende Tweede Kamerverkiezingen, alles in één overzicht met één tik van de vinger. Het stelt echter nauwelijks iets voor. De app bestaat slechts uit een verzameling van tweets van alle twitterende politici, en dat zijn er best veel inmiddels, plus overzichten van drie verschillende peilingen. De tweets lopen binnen een dag op tot 200 of meer. Niet bij te houden dus, vooral omdat er toch ook wel heel veel gebabbel tussen zit en dat is echt niet zo interessant. Het is niet veel meer dan een lijst zoals je die zelf in Twitter samen kunt stellen. Ik mis standpunten van de partijen, ik mis een kieswijzer, ik mis een overzicht met televisieprogramma's, kranten en tijdschrijften waarin politici gaan verschijnen. En dat zijn pas de dingen die me zo te binnen schieten. Een ernstige gemiste kans dus, deze Politiek app. Een typisch geval waarin het middel belangrijker geacht wordt dan het doel, het voegt helemaal niets toe. Jammer, want ik zie kansen genoeg.

Twitterend richting verkiezingen

Al maanden ben ik trouw volger op Twitter van Alexander Pechtold, maar al maanden is het oorverdovend stil van zijn kant. Onvermoeibaar blijven mensen wel tweets plaatsen op @apechtold, maar of het gelezen wordt is onduidelijk. Deze week besloot Pechtold de stilte te doorbreken en zich weer te voegen bij zijn fanatiek twitterende collega's. Dit leverde uiteraard veel, terechte, opmerkingen op over de link tussen het oppakken van het twitteren en de komende verkiezingen. Hierdoor lijkt het (nog) niet volledig oprecht, voor zover dat een voorwaarde is trouwens. Persoonlijk denk ik dat de kracht van Twitter nog door veel mensen onderschat wordt. Het is een platform waarop veel informatie uitgewisseld wordt, maar ook een waarop mensen gelijkwaardiger zijn dan op welk platform ook. Niets is laagdrempeliger dan Twitter, zonder dat dit volgens mij, vervelende uitwassen tot gevolg heeft. Femke Halsema is hier een uitstekend voorbeeld van. Zij deelt professionele meningen over actuele zaken, waar je op kunt reageren en waar zij vervolgens vaak op terug reageert. Daarnaast deelt ze even gemakkelijk wat persoonlijke zaken, die haar heel eigen en oprecht over laten komen. De grenzen hierin bewaakt ze als een natuurtalent. Ik vind haar echt een voorbeeld van hoe een politicus met dit medium om zou moeten gaan. De fanatiek twitterende CDA-ers, lees: Maxim Verhagen en Jan Kees de Jager, willen nog weleens de bocht uitvliegen. Zij zijn iets minder bedreven in het wat zeg ik wel en wat zeg ik niet. Met alle gevolgen van dien, hoewel ik persoonlijk die relletjes wel vermakelijk vind. Wie het ook goed doen op Twitter zijn trouwens Pechtolds partijgenoten Sophie in 't Veld en Marietje Schaake. Ik hoop vooral dat Pechtold serieus met dit medium om zal gaan en zich bewust is van de kracht die het kan hebben. Al moeten we het natuurlijk niet overdrijven: hele volksstammen doen niets met Twitter en gaan dat ook niet doen. De hele media-aanpak rond de verkiezingen roept in ieder geval meer dan ooit om professionaliteit en authenticiteit en ik hoop echt dat dat is wat we gaan zien de komende maanden.

3 maart: generale repetitie voor de landelijke verkiezingen?

YAY, verkiezingsdag! Deze dag wordt er niet gewerkt, maar staat de hele dag de televisie aan en zap ik tussen Politiek24, AT5, RTL nieuws en Nederland1. Er is de hele dag natuurlijk eigenlijk niets te melden, maar de sfeer is prachtig. Eindelijk zijn we allemaal even bezig met dat wat ertoe doet: bijdragen aan een beter Nederland. Al is het dan maar door te stemmen, het is mooi dat in ieder geval op één dag iedereen kleur bekent. Het mooiste is natuurlijk de aanloop naar de verkiezingen. Normaal zijn de gemeenteraadsverkiezingen een beetje een slap aftreksel van de landelijke, maar dit jaar gaf de PvdA er een pittige zwaai aan door het kabinet te laten vallen. Het gaat daarom nu niet alleen om het kiezen van een nieuwe gemeenteraad, het is meteen een generale repetitie voor de landelijke verkiezingen in juni. De grote vraag is hoe de politici de mensen echt gaan bereiken de komende maanden en hun boodschap geloofwaardig gaan overbrengen. Aan dat bereiken valt nog wel een en ander te verbeteren. De grote toevoeging deze verkiezingen wordt gevormd door de aanwezigheid van Twitter en andere sociale netwerken. Hier wordt nog maar beperkt gebruik van gemaakt en dan ook nog behoorlijk ongecoordineerd. Zo werden de debatten bijvoorbeeld uitgebreid gevolgd en door velen van commentaar voorzien op Twitter, maar was er geen partij die dit georganiseerd aanpakte naar mijn weten. Met zijn allen meepraten met #debat of #verkiezingen, het gaf een hele nieuwe en buitengewoon interessante dimensie aan de verkiezingsstrijd waar de partijen geen enkele bijdrage aan geleverd hebben. Ik had best het debat willen volgen met gelijkgestemden (lees in mijn geval: D66-stemmers), maar had hier nu niet de mogelijkheid toe. Ook ging ik de kandidaat die ik aangeraden had gekregen via een stemwijzer volgen op Twitter, maar hoorde daar vervolgens helemaal niets van. Ik hoef niet te horen waar mijn kandidaat een broodje eet en waar hij die vervolgens weer uitpoept, maar ben wel benieuwd naar wat hij nou voor me gaat doen. Nog een gemiste kans als je het mij vraagt. Het is nog steeds zoeken voor de kiezer naar relevante informatie, terwijl dit allang niet meer nodig is. Het is niet zo vreemd dat degene die het hardst schreeuwt de meeste aandacht krijgt, terwijl er zoveel betere en meer constructieve manieren zijn om de kiezers te bereiken. De partij die het best gebruik weet te maken van sociale netwerken zou daar weleens een groot voordeel uit kunnen halen. Zolang het tenminste echt over de boodschap gaat, helder, duidelijk en professioneel. We hebben toch wel iets geleerd van de Amerikaanse verkiezingen? Laat de strijd voor de aankomende verkiezingen maar beginnen, ik heb er zin in!