Henk, Ingrid en Alexander

In Henk, Ingrid en Alexander zoekt D66-voorman Alexander Pechtold de dialoog met PVV-stemmers. In uitgebreide gesprekken gaat hij op zoek naar wat hen bewogen heeft, en/of nog steeds beweegt, om op de PVV te stemmen. Alhoewel het om kiezers gaat uit diverse milieus en met diverse achtergronden, zit er een sterke rode draad in de gesprekken. Teleurstelling in het politieke bestel en dan met name in de PvdA voert de boventoon. Eén van de duidelijkste "adviezen" die uit dit boek naar voren komt is dat de PvdA zo snel mogelijk een andere leider moet gaan zoeken. Wat dat betreft is dit boek met het recente aftreden van Cohen alweer ingehaald door de realiteit. Voor de rest spelen angst en onwetendheid een grote rol. Angst voor Europa, voor alles wat onbekend is en oneerlijk lijkt. Het is ook geen gemakkelijke opgave voor de kiezer om echt doordachte keuzes te maken. Neem het gisteren verschenen rapport dat in opdracht van de PVV verscheen over Nederland en de euro. Hoe moet een beetje normaal opgeleide Nederlander hier nu waarde aan hechten? Wilders geeft oorzaak en gevolg relaties die nooit te controleren zijn, zeker niet voor een niet econoom. Als je wilt geloven wat Wilders zegt, klinkt het echter allemaal erg plausibel. In Henk, Ingrid en Alexander doet Pechtold een goede poging om de dialoog aan te gaan met de kiezer en uit te leggen dat de wereld soms net iets anders in elkaar zit dan de grootste mond ons wil laten geloven. Het is daarmee een leuk, leesbaar en niet al te diepgaand boek geworden dat echt wel aan het denken zet. Met Henk, Ingrid en Alexander is de kans echter groot dat Pechtold alleen het publiek bereikt dat hij niet hoeft te overtuigen. Laten we hopen dat hij nog heel veel andere podia vindt om zijn geluid te laten horen.

Paars, grijs, bruin

Tot grote teleurstelling van velen zijn de onderhandelingen over Paars+ alweer enige weken gestaakt. Zoals het er nu naar uitziet gaat een Paars+ samenstelling niet gebeuren. Minstens zoveel mensen waren blij met deze ontwikkeling. Zij geloven dat Nederland toe is aan een regering zonder de PvdA. Een middenkabinet, ook wel grijs genoemd, kwam niet eens meer op tafel omdat de PvdA hier geen heil in zag en ziet. En toen waren we dus weer terug bij af: een rechts kabinet met VVD-CDA en PVV. Al voor de verkiezingen zagen we hoe Wilders zich liet inspireren door de gang van zaken in Denemarken. De Dansk Folkeparti met vergelijkbare ideeën als de PVV, een sociaal-economisch linkse agenda gecombineerd met een sociaal-cultureel rechtse agenda, geeft daar gedoogsteun aan de zittende regering. Het lijkt erop dat Wilders dit voorbeeld wil volgen in Nederland en dat we dus een minderheidsregering krijgen van CDA-VVD met gedoogsteun van de PVV. Op deze manier hoeft de PVV geen politiek risico te nemen, denk hierbij aan potentieel blunderende PVV ministers, maar kan wel enorm veel invloed pakken. Het grote argument blijft maar dat we 1 1/2 miljoen kiezers (PVV-stemmers) niet mogen negeren, maar in de praktijk betekent dit dat alle GroenLinks, D66, SP en PvdA kiezers buitenspel staan en dat zijn er heel wat meer. Tegelijkertijd mag het CDA, de partij die de grootste klappen heeft gehad weer op het pluche kruipen. Partijen lijken gegijzeld te worden door hun achterban en door vreemde opiniepeilingen die helemaal niet relevant zijn op dit moment. De verslaggeving is ondertussen minimaal, alles speelt zich af achter gesloten deuren. Als dit het resultaat wordt van de verkiezingen van 2010 kan ik niet anders zijn dan diep teleurgesteld. Politici zouden toch juist de mensen moeten zijn die boven hun eigen ego uitstijgen en het spel niet de overhand moeten laten nemen. Professionaliteit, idealen en transparantie lijken verder te zoeken dan ooit. En zo krijgen we straks misschien een regering die niemand echt wilde, behalve Wilders dan.

Van Oranje naar Paars-plus

Terwijl Nederland al weken in de ban is van Oranje, is het op het Paars-plus front angstvallig stil. Af en toe bereikt een kort bericht de nieuwsbulletins, maar veel meer dan 'onderhandelaars eten samen ijs' lijkt er niet te melden te zijn. De betrokken politici houden in alle opzichten hun mond. Op een persconferentie werd zelfs een twitterstilte aangekondigd met de voor de gelegenheid gecreeerde term 'ontwitteren'. Het debat dat over de informatie werd gevoerd had verandering kunnen brengen, maar bleek weinig constructief. Wilders nam de positie in van de buitenspel gezette partij en was hier niet vanaf te brengen. Hij reageerde niet op uitnodigingen van CDA en/of VVD, maar koos ervoor kost wat kost zijn vooraf opgestelde verongelijkte betoog voort te zetten. De kans om nog wat te veranderen aan het proces liet hij hiermee bewust lopen, tot onbegrip van de overige partijen. De beschuldiging dat Verhagen verantwoordelijk zou zijn voor een eventueel te vormen Paars-plus kabinet, volgens Wilders een ramp voor het land, was door de openingen die Rutte en Verhagen aan Wilders gaven volledig misplaatst en alweer achterhaald. Het verhaal van Verhagen over zijn eerdere weigering om aan te sluiten bij onderhandelingen was overigens uiterst zwak. VVD en CDA draaien zich in allerlei bochten en lijken zich drukker te maken om de steun van de achterban en de komende Statenverkiezingen, dan om het besturen van het land. Hiermee spelen ze D66, GroenLinks en PvdA in de kaart, want die stellen een Paars-plus kabinet boven alles. Als de media de aandacht dadelijk weer op Den Haag richt dan zal het weleens kunnen zijn dat we al bijna een kabinet blijken te hebben.

Snuffelen, dansen en spelen

Er wordt gesnuffeld, om elkaar heen gedanst en er worden spelletjes gespeeld: de formatie is buitengewoon ingewikkeld en lijkt niet echt op te schieten. De meeste opties zijn inmiddels op tafel geweest en de eerste, voorspelbare, reacties zijn achter de rug. Verhagen blokkeerde rechts, Rutte paars+ en Cohen zag een middenkabinet niet zitten. De laatste kwam nog wel met een eigen idee, een zogenaamde regenboogcoalitie, maar dit werd al weggeveegd voordat er werkelijk over gesproken kon worden. Onderhandelingsexperts domineren inmiddels het nieuws, waardoor de nadruk eens te meer komt te liggen op het proces van de formatie. Voorlopig gaat het dus meer over proces dan inhoud, over ego's en achterban. Hoezeer politici ook hun best doen ons anders te laten geloven. Verhagen is hiervan nog wel het duidelijkste voorbeeld: hij gaf aan niet mee te willen onderhandelen met rechts uit een soort van bescheidenheid over de verkiezingsuitslag, maar liet dit argument varen toen de optie VVD-PvdA-CDA op tafel kwam. Een journalist stelde hier nog wel een vraag over, maar hij kreeg een antwoord dat bestond uit heel veel woorden en dat eigenlijk niets zei. Eerlijkheid en openheid is weer ver te zoeken bij het CDA, of in ieder geval bij Verhagen. Bij mij roept al dit gedraai, gespeel en gesnuffel irritatie op. Ik snap dat een dergelijk proces niet te voeren is in alle openheid, maar de geheimzinnigheid en driedubbele agenda's die er nu omheen hangen geven mij als kiezer precies het gevoel dat ik niet zou moeten hebben: buitenspel staan. Misschien moet ik er gewoon even geen aandacht aan besteden en weer opletten als er daadwerkelijk iets gebeurt.

De eerste ronde is voor het CDA

Na de uitslag van 9 juni was een coalitiemogelijkheid van VVD, PVV en CDA in eerste instantie de meest voor de hand liggende. Met de groei van zowel de VVD als de PVV heeft een groot deel van Nederland laten zien een toenemende behoefte te hebben aan een rechts geluid. Een rechtse coalitie zou dan ook passen bij een dergelijke uitslag. Hiervoor was het CDA nodig, VVD en PVV behalen immers samen geen meerderheid. Verhagen weigert echter aan te schuiven bij de onderhandelingen. Hij geeft te pas en te onpas aan dat het CDA bescheidenheid en terughoudendheid in acht moet nemen na de voor het CDA desastreuze verkiezingsuitslag. Vanuit deze positie vindt hij het noodzakelijk dat VVD en PVV het eerst samen op hoofdlijnen eens worden voordat het zinnig zou zijn voor het CDA om mee te praten. Hiermee draait Verhagen de rollen glorieus om: onder het mom van bescheidenheid, een woord dat Verhagen sowieso niet past, heeft hij de touwtjes bij de coalitievorming volledig in handen. Hij houdt hiermee zijn rug recht voor zijn achterban: deze heeft immers duidelijk laten weten niet zondermeer akkoord te gaan met een samenwerking met de PVV. Tegelijkertijd heeft Verhagen geen enkele deur voor het CDA als coalitiepartner gesloten. De kans is immers groot dat andere mogelijkheden ook gefrustreerd gaan worden, het zij door de VVD (paars+), het zij door de PvdA (grijs: CDA-VVD-PvdA). Wanneer dit gebeurt komt de eerste optie weer op tafel en kan het CDA alsnog aanschuiven. Landsbelang zal dan het woord zijn waarmee de achterban tevreden gesteld zal moeten worden. Het is naturlijk een gok want voorlopig lijkt Rutte weer aan zet. Op dit moment moeten we echter toegeven dat de eerste ronde voor het CDA is. Of het ze siert is een ander verhaal.

Verkiezingsdag

De afgelopen dagen kon je geen zender langs zonder met een lijsttrekker geconfronteerd te worden. Ook op Twitter was het goed raak: hashtags als #nosdebat en #1vdebat stonden urenlang in de wereld trendlijstjes als meest getwitterde termen. Dat Amerika grotendeels net aan de middag begint als wij de debatten hebben speelt daar natuurlijk een rol in, maar toch. De verkiezingen bepaalden de media, en de media bepaalden misschien ook wel de verkiezingen. De lijsttrekkers hopten van het ene naar het andere programma, De wereld draait door maakte alleen nog meer verkiezingsuitzendingen en er waren talloze debatten. Echt spannend werden die debatten niet. Er was buitensporig veel aandacht voor Cohens gestotter, Wilders mocht af en toe even zijn oneliners spuien en Rutte werd consequent uitgeroepen tot beste debater, wat meer over de rest zei dan over hem. Verder veel complimenten voor Halsema, maar het lijkt erop dat zij meer fans dan kiezers heeft. Roemer verraste in positieve zin. Eigenlijk verwachtte van te voren niemand echt wat van deze 'slager op zijn trouwdag', zoals hij door een onwetende Slotervaart bewoner in de Metro werd genoemd. Hij bleek een fijne, frisse wind na de gepassioneerde maar tenenkrommende Agnes Kant. Balkenende mopperde met name dat hij onvoldoende gewaardeerd werd voor zijn werk in de afgelopen acht jaar, daarbij vergetend dat men hem vooral associeert met gevallen kabinetten. Pechtold was in interviews erg sterk omdat hij daar zijn boodschap goed neer kon zetten, maar bleef onvoldoende zichtbaar in de debatten. Hierdoor sloeg hij nog weleens aan het schreeuwen, iets wat hem niet aantrekkelijker maakte, hoe sterk inhoudelijk ook. Persoonlijk vond ik de "ouderwetse" debatten het leukst, zoals het noorddebat en de debatten in het Lagerhuis. Deze waren fijn van sfeer zodat er in verhouding wat minder met oneliners gesmeten werd en de politici wat meer ontspannen en spontaner werden. De grote debatten zoals die op RTL en van de NOS waren wat stroef en gespannen. Hierdoor kwam er weinig diepgang en bepaald geen vuurwerk, al was de uitspraak 'U lacht zo lief' van Balkenende er natuurlijk wel eentje die de geschiedenis in zal gaan. Verreweg het leukste debat was het Jeugdjournaaldebat. De vragen van de kinderen waren behoorlijk onbevangen, de politici losjes en de sfeer prettig. In het slotdebat van de NOS leken de lijsttrekkers misschien nog wel vermoeider dan de kijkers. Er kwam weinig nieuws en de passie was behoorlijk ver te zoeken. Het is mooi geweest, de campagne is voorbij en het is nu wachten op wat het gaat worden. Opvallend is dat veel kiezer in hun voorspelling de PvdA nog een goede kans geven om even groot als de VVD te worden of misschien zelfs wel groter. Het wordt dus ongelofelijk spannend vanavond.

Beslist de kiezer?

In de debatten van de afgelopen week komt steeds vaker het woord 'breekpunt' terug. Steeds vaker wordt er dus door lijsttrekkers gezegd wat ze niet willen in termen van samenwerking, maar wat ze wel willen na 9 juni blijft veelal onduidelijk. Nederland is nog steeds een coalitieland en er zal dus na 9 juni samengewerkt moeten worden door 2,3 of misschien wel 4 verschillende partijen. Een breekpunt benoemen gaat dus betekenen dat een partij of nu al zegt zich niet aan te sluiten bij een een coalitie die haaks staat op hun breekpunt, of dat de kiezers nu al voor de gek gehouden worden door iets voorgespiegeld te krijgen waaraan partijen zich toch niet houden. Alle partijen beloven nu van alles, maar de praktijk is dat deze ideeën alleen bestaan in hun verkiezingsprogramma. Er is geen partij die zijn verkiezingsprogramma volledig uit kan en zal voeren, want er is geen partij die een absolute meerderheid zal behalen of zelfs maar in de buurt hiervan zal komen. De coalitie waarin een partij terecht komt bepaalt dus in grote mate in welke richting hun plannen bijgesteld moeten worden om samen te kunnen regeren. Ik erger me dan ook aan de wazigheid die politici laten bestaan omtrent hun coalitievoorkeuren. De uitspraak 'de kiezer beslist' is een wassen neus, omdat zelfs de partij die wint in principe zijn plannen aan moet passen aan een andere, voor de kiezer niet te bepalen, partij of in het uiterste geval in de oppositie kan belanden. De kiezer wordt nu bijna gedwongen om tactisch te gaan stemmen, inplaats van te stemmen op de partij waarmee ze werkelijk de meeste affiniteit heeft. Een stem op de SP kan bijvoorbeeld heel sympathiek zijn, maar als de PvdA niet voldoende stemmen krijgt om de grootste te worden, zal de VVD een rechts kabinet kunnen willen vormen en draagt je linkse stem dus bij aan een rechts kabinet.. Hoe staan de zaken er voor als we af mogen gaan op de afgelopen debatten:
- CDA gaat waarschijnlijk niet de grootste worden en flirt ernstig met de VVD. Zet zich af tegen PvdA.
- PvdA lijkt vooralsnog te lijden onder de matige debattechnieken van Cohen en de rommelige campagne. Geen coalitievoorkeur gehoord, hoopt nog steeds de touwtjes in handen te krijgen.
- VVD gedraagt zich alsof ze op eenzame hoogte staan. Benoemt een nieuw paars als uiterst onwaarschijnlijk, maar pakt de handreiking van het CDA ook niet aan
- D66 is volgens mij de enige partij die duidelijk een coalitievoorkeur uitgesproken heeft (hulde!): een paars+ kabinet. Daarnaast heeft Pechtold zijn voorkeur uitsproken voor Cohen als premier, gedurfd en eerlijk.
- GroenLinks wil het liefst een linkse coalitie, maar heb ik niet in horen gaan op reële opties
- PVV moeilijke partner, heeft net als CDA hypotheekrenteaftrek als breekpunt benoemd en lijkt zo alleen te passen in een uiterst rechts kabinet
- SP zo links mogelijk, uiteraard, maar lijkt zich al geschikt te hebben in een rol in de oppositie
- CU zet zich opvallend hard af tegen het CDA en kiest daardoor nu al voor een rol in de oppositie
De Politiek app geeft je de mogelijkheid om naar aanleiding van verschillende peilingen simpel uit te rekenen welke combinatie een meerderheid op zal leveren. Hoe betrouwbaar deze peilingen zijn valt natuurlijk te bezien. Het uitspreken van een coalitievoorkeur zou niet alleen eerlijk zijn naar de kiezer, het zou ook inhoudelijk wat toe kunnen voegen aan het debat. Nu gaat het vooral over de debatkwaliteiten van de verschillende lijsttrekkers, hun oneliners en hun eventuele blunders. Een nationale bekvechtcompetitie noemde Maarten van Rossem het laatste lijsttrekkersdebat. Leuk wellicht om naar te kijken en om over te praten, maar je bestuurt er geen land mee. Onder het mom 'laat de kiezer beslissen op 9 juni' wordt de werkelijke richting straks weer uitgezet op een geheime lokatie ergens in het land achter gesloten deuren. Wat gaat het dus worden: kiezen vanuit overtuiging of vanuit tactische overwegingen? Ik vind het moeilijk.

Filmpjes

De campagnes zijn eindelijk echt begonnen en we worden aan alle kanten overspoeld met lijsttrekkers die zich van hun beste kant laten zien. Met de komst van Twitter en YouTube is de ouderwetse 'zendtijd voor politieke partijen' achterhaald geraakt: partijen kunnen hun kiezers via woord en beeld zo vaak bereiken als ze maar willen. Deze overdaad maakt echter ook kritisch en selectief. De partijen zullen met boeiende, professionele filmpjes moeten komen willen mensen er langer dan 30 seconden naar kijken, of überhaupt al op klikken. Het campagnefilmpje van Rita Verdonk is nu al legendarisch. Met hilarisch slechte filmpjes krijg je wellicht nog steeds de meeste aandacht, de vraag is of dat bevorderlijk is voor de campagne. Inmiddels al bijna 280.000 (!) bekeken:



De PvdA kiest voor de persoonlijke aanpak. De persoon van Job Cohen staat volledig centraal. We zien zijn leven, zijn prestaties, zijn visie. Het is een aanpak die mij wel aanspreekt, al verdwijnt hierdoor de partij wel wat naar de achtergrond. Cohen lijkt meer en meer zijn stempel te drukken op de campagne en op het PvdA-beleid. Het is meer dan een verkiezingstruc: al meerdere keren nam Cohen bedoeld of onbedoeld afstand van PvdA-standpunten. Hij lijkt hiermee zijn invloed binnen de partij in rap tempo uit te breiden. Een bewuste keuze denk ik, maar ook een risico. De andere partijen zien de speelruimte die dit geeft en springen hier aan alle kanten op in. Een stem voor de PvdA is een stem voor Job Cohen, de PvdA is hier in ieder geval heel duidelijk in.



De persoonlijke aanpak van de PvdA roept helaas een persoonlijke aanval op van de PVV. Geert Wilders pakt Cohen op zijn bekende wijze aan: theedrinken en de boel bij elkaar houden worden als voorbeelden van slappe knieën politiek opgevoerd. Wilders beperkt zich ook nu weer tot de immigratie- en integratieproblematiek. In een tijd waarin mensen zich met name zorgen maken over de economie en hun eigen portemonnee lijkt Wilders het gevoel met de burger waar hij zo graag voor op wil komen kwijt te raken. Inspelen op angstgevoelens blijft echter een beproefde methode om stemmen te trekken, en dit spotje maakt zondermeer meer indruk dan het roeien samen met Fleur Agema in een eerder nogal lachwekkend filmpje. Het blijft echter een populistisch verhaal, niks nieuws van Wilders:



Later meer campagnefilmpjes..

Ahmed Marcouch kiest voor Den Haag

Gisteravond liet het programma Tegenlicht van de VPRO een ontluisterend beeld zien van de PvdA in Amsterdam. Tegenlicht zette Marcouch neer als een eenzame strijder, als een in de steek gelaten belofte. Dat er controverse rond Marcouch is weten we al langer. Gevierd als stadsdeelvoorzitter van Slotervaart werd hij gepasseerd bij de keuze van de lijsttrekker van het nieuw te vormen stadsdeel Nieuw West. De werkelijke reden hiervoor blijft vaag. Er wordt onder andere gesproken over het gebrek aan vertrouwen dat hij binnen de Marokkaanse gemeenschap nog geniet. Dit zou te maken hebben met zijn harde aanpak van criminele jongeren en het opkomen voor homo's. Ook gaan er geruchten over meerdere relaties met vrouwen, het woord 'misleiden' duikt op. Deze geruchten komen weer boven als Marcouch na het verliezen van de lijsttrekkerspositie in Nieuw West in de gemeenteraad wil. Van de steun die Asscher hem aanvankelijk publiekelijk gaf blijft weinig overeind als hij op een onverkiesbare plaats wordt gezet. In Tegenlicht wordt dit beeld pijnlijk bevestigd. We zien Marcouch een eenzame campagne voeren, waarin hij tevergeefs aansluiting zoekt bij de PvdA-top in Amsterdam. De posters worden gedrukt met eigen middelen en we zien hem veelal alleen de wijken in trekken. De houding die Asscher aanneemt is ongemakkelijk, we zien hem meerdere malen zowel letterlijk als figuurlijk afstand nemen van Marcouch. Ook geeft hij in omslachtige bewoordingen aan dat het nog maar te bezien valt of er een wethouderspositie voor Marcouch in zit. Is de PvdA in Amsterdam bang geweest voor het verliezen van de zogenaamde 'allochtonenstem'? Of heeft Marcouch werkelijk een aantal lijken in de kast waar de PvdA niet mee geconfronteerd wil worden? Als dit laatste het geval is dan zullen we daar de komende weken achterkomen. Cohen heeft namelijk zijn vertrouwen in Marcouch niet opgezegd, integendeel: vandaag is bekend geworden dat hij op een verkiesbare plek terecht gekomen is van de PvdA-lijst voor de Tweede Kamerverkiezingen. Dat Marcouch het vertrouwen van de kiezer ook nog heeft zagen we aan het overdonderende aantal voorkeurstemmen dat hij in Amsterdam kreeg. Na het zien van de manier waarop hij in Amsterdam behandeld werd gun ik hem des te meer de overstap naar Den Haag. Al heeft hij niet mijn politieke kleur, ik vind het een getalenteerd politicus die veel goeds heeft gedaan voor Amsterdam. Hij zal een zinnige bijdrage kunnen leveren aan het landelijke debat. Nu maar hopen dat hij zijn carrière niet alsnog zelf saboteert.

De soap in Amsterdam duurt voort

In Amsterdam is een situatie ontstaan bij de coalitievorming die muurvast lijkt te zitten. Waren D66 en de PvdA na een eerste clash toch weer samen aan tafel gekregen en waren ze wederom dicht bij een akkoord, nu lijkt dit akkoord verder weg dan ooit. Voor de kiezer is het volstrekt onduidelijk wie nou waar op welk moment de stekker er bewust of onbewust uitgetrokken heeft of het heeft laten gebeuren. Het is maar net welke krant je leest of welke zender je kijkt waar de nuancering, lees: schuld, wordt neergelegd. Kort gezegd komt het erop neer dat D66 het, zoals eerder vermeld, niet eens is met de benoeming van Asscher tot waarnemend burgemeester. De PvdA gedraagt zich alsof ze die houding maar onzin vinden, maar hebben geprobeerd een handreiking te doen in de vorm van het willen volgen van het advies van de informateur. In dit advies stond dat Asscher vervroegd af zou treden. D66 volgde dit advies eveneens, met wel met de eis van harde toezeggingen hierover van de PvdA. Hoe serieus de PvdA dit allemaal nam valt zwaar te bezien. Met de aanwezigheid van Asscher op een partijweekend waar strategische zaken aan de orde kwamen gaven ze D66 gelijk met hun standpunt tegen Asscher als niet boven de partijen staand waarnemend burgemeester. Bovendien gaf de PvdA door deze actie van Asscher blijk van precies die arrogantie die ze dus terecht verweten wordt door D66. Volgens het Parool klapten de onderhandelingen voor de tweede keer op het moment dat D66 om bedenktijd vroeg over de bijbehorende verklaring en de PvdA deze niet wilde geven. Ondertussen is het angstvallig stil vanuit de onderhandelaars. D66 Amsterdam stuurde weliswaar een mail waarin een en ander uitgelegd werd, zaken die ook al in de pers te lezen waren, maar de vraag hoe nu verder blijft onbeantwoord. Is Ageeth Telleman dan toch te onervaren om dit tot een goed einde te brengen? Of verzet ze baanbrekend werk in een stad waar de PvdA niet meer weet hoe het is om tegengas te krijgen en in een echte democratie te functioneren? Hoe lang behoudt D66 sympathie voor deze handelswijze? Als dit niet snel op een beschaafde manier opgelost wordt zal dit ook negatief door kunnen werken bij de landelijke verkiezingen. In Amsterdam wonen immers een hoop kiezers die hun stad graag goed en professioneel bestuurd zien worden. Op dit getouwtrek zit niemand te wachten en de fractie van D66 lijkt hiervan de dupe te worden. Zij worden meer dan eens als flauwe zeurders weggezet, daar waar ze op zijn minst respect verdienen voor hun principes. Tot nu toe hoor ik in ieder geval, in mijn ogen onterecht, weinig kritiek op de PvdA in de media. Deze beeldvorming kan weleens heel bepalend gaan worden voor de partijvoorkeur van de minder loyale kiezer. Het lijkt mij in ieders belang dat dit snel opgelost wordt. Misschien is een snelle benoeming van een nieuwe burgemeester wel de beste manier. Zoveel geschikte kandidaten zijn daar niet voor en volgens mij is dit al lang bekokstoofd. Breng dus maar naar buiten, dan kunnen we eindelijk gaan zien of de PvdA en D66 uberhaupt van plan zijn om samen te gaan werken of dat er meer aan de hand is.

D66 Amsterdam stapt uit coalitieoverleg

Vrijdag kopte Het Parool met de melding dat D66 uit het coalitieoverleg is gestapt in Amsterdam na het bekend worden van de benoeming van Lodewijk Asscher tot waarnemend burgemeester. De felle reactie van D66 verbaasde velen, mede omdat de benoeming van Asscher zo voor de hand lag dat dit voor niemand een verrassing geweest kan zijn. Er was dan ook veel kritiek te horen, deels over de manier waarop D66 dit tot op heeft laten lopen, deels over het onderwerp überhaupt. Wanneer ik op de internetpagina de stellingname van Ageeth Telleman lees kan ik het inhoudelijk alleen maar met haar eens zijn. De PvdA is in Amsterdam veel te dominant geweest waardoor er een foute en vooral arrogante bestuurscultuur is ontstaan en dit wordt ook mijns inziens bevestigd door de benoeming van Lodewijk Asscher. Mijn bezwaar echter tegen de actie van D66 is dat ze wellicht niet pragmatisch genoeg zijn willen ze uiteindelijk echt wat bereiken. De benoeming van Asscher is tijdelijk en hoewel een teken van een cultuur die ook ik graag veranderd zou zien en die zeker bekritiseerd moet worden, niet perse een breekpunt voor een coalitievorming. Als je dingen echt wilt veranderen, dan zul je toch eerst in de bestuurszetel plaats moeten nemen. Ik zou niet graag zien dat D66 zichzelf zou verloochenen om te kunnen gaan besturen, maar door zo principieel te reageren gebeurt er uiteindelijk niets. Of, misschien nog erger, wordt er straks, wanneer een coalitievorming alleen mogelijk blijkt met D66, alsnog ingebonden wat extra gezichtsverlies met zich mee zou kunnen brengen. Kiezers gaan dit echt niet begrijpen vrees ik. Hulde dus voor het lef van D66, dat moet gezegd, maar graag zou ik een D66 zien dat iets verder kijkt. Denk aan de inmiddels veel genoemde stip aan de horizon. Voor je principes staan, concessies doen, geloofwaardig blijven en je doelen bereiken, daar zal het uiteindelijk op neer moeten komen.

Yes We Cohen

Met de kandidaatstelling van Job Cohen voor het lijsttrekkerschap van de PvdA lijkt er een golf van opluchting door het land te gaan. Na zoveel gerommel en geruzie lijkt hij de man die op dit moment een stuk vertrouwen terug kan brengen. Job Cohen staat voor velen voor beschaving, respect en rust. Een man die je het gevoel geeft 's avonds rustig te kunnen gaan slapen. Ik vind hem zelfs een beetje partijloos: hij straalde al uit burgemeester voor alle Amsterdammers te zijn, en straalt nu uit er voor alle Nederlanders te willen zijn. Laat het duidelijk zijn: ik ben geen fan van de PvdA, maar zeker wel van Job Cohen. Natuurlijk zijn er ook tegengeluiden, zoals te soft, te weinig daadkrachtig etc. Ik denk dat de kracht van een goede politicus, en overigens ook van een goede manager, is dat het allemaal wel met stevige hand, maar niet schreeuwend hoeft. En dat het dus ook allemaal niet via de koppen in de krant hoeft. Een goed leider zijn zit voor een groot deel in persoonlijkheid en de manier waarop mensen daarop reageren. Dat is de kracht van Cohen. In het buitenland is hij al meermalen gevierd om zijn capaciteiten, in Nederland zijn we niet in altijd in staat om het grotere plaatje te zien. Dat Cohen op dit moment naar Den Haag gaat is een meesterzet van de PvdA, maar belangrijker nog, het tegengeluid van een weldenkend mens waar we al een behoorlijke tijd op zitten te wachten. Als andere zeer weldenkende mensen als Halsema en Pechtold hun partij groot genoeg krijgen om samen met de PvdA een regering te vormen, dan zie ik het weer een beetje zitten met ons mooie landje. Kijk hier op Facebook voor de Yes We Cohen-groep.

En daar gaat Wouter Bos

Een dag na de aankondiging van het vertrek van Eurlings geeft ook Wouter Bos te kennen uit de politiek te stappen om meer tijd door te kunnen brengen met zijn gezin. De reacties bestaan uit verbazing, maar tegelijk uit respect. Op het argument meer tijd met je kinderen door te willen brengen valt ook niets af te dingen. Bovendien zullen vriend en vijand van Bos het erover eens zijn dat Bos de afgelopen jaren veel, heel veel gegeven heeft. In de laatste debatten zag ik bij hem nog sterker wat ik bij Eurlings ook zag: diepe irritatie en vermoeidheid zo leek het, over de vragen in de Kamer en de manier waarop er daar politiek bedreven wordt. Ik heb Bos sowieso altijd al meer een manager gevonden dan een politicus. In de kredietcrisis was hij in zijn element en al zal hij ook fouten gemaakt hebben, Balkenende was volkomen onzichtbaar. Ik vraag me ernstig af wat hij zonder Bos gemoeten had. Bos is door de omstandigheden de afgelopen twee jaar de CFO geweest van de bv Nederland en kon of wilde volgens mij de aansluiting bij de Kamer niet meer vinden. De verkiezingsstrijd krijgt op deze manier een nieuwe spannende draai. De koning is dood, lang leve de koning: Job Cohen heeft zich vanmiddag overtuigend kandidaat gesteld voor de functie van lijsttrekker. Of hij de man is die Nederland echt stabiliteit gaat kunnen bieden? De eerste reacties zijn positief, zowel op televisie als op Twitter, maar laten we niet te hard op de zaken vooruit lopen met zijn allen. Het is nog lang geen 9 juni.