De soap in Amsterdam duurt voort

In Amsterdam is een situatie ontstaan bij de coalitievorming die muurvast lijkt te zitten. Waren D66 en de PvdA na een eerste clash toch weer samen aan tafel gekregen en waren ze wederom dicht bij een akkoord, nu lijkt dit akkoord verder weg dan ooit. Voor de kiezer is het volstrekt onduidelijk wie nou waar op welk moment de stekker er bewust of onbewust uitgetrokken heeft of het heeft laten gebeuren. Het is maar net welke krant je leest of welke zender je kijkt waar de nuancering, lees: schuld, wordt neergelegd. Kort gezegd komt het erop neer dat D66 het, zoals eerder vermeld, niet eens is met de benoeming van Asscher tot waarnemend burgemeester. De PvdA gedraagt zich alsof ze die houding maar onzin vinden, maar hebben geprobeerd een handreiking te doen in de vorm van het willen volgen van het advies van de informateur. In dit advies stond dat Asscher vervroegd af zou treden. D66 volgde dit advies eveneens, met wel met de eis van harde toezeggingen hierover van de PvdA. Hoe serieus de PvdA dit allemaal nam valt zwaar te bezien. Met de aanwezigheid van Asscher op een partijweekend waar strategische zaken aan de orde kwamen gaven ze D66 gelijk met hun standpunt tegen Asscher als niet boven de partijen staand waarnemend burgemeester. Bovendien gaf de PvdA door deze actie van Asscher blijk van precies die arrogantie die ze dus terecht verweten wordt door D66. Volgens het Parool klapten de onderhandelingen voor de tweede keer op het moment dat D66 om bedenktijd vroeg over de bijbehorende verklaring en de PvdA deze niet wilde geven. Ondertussen is het angstvallig stil vanuit de onderhandelaars. D66 Amsterdam stuurde weliswaar een mail waarin een en ander uitgelegd werd, zaken die ook al in de pers te lezen waren, maar de vraag hoe nu verder blijft onbeantwoord. Is Ageeth Telleman dan toch te onervaren om dit tot een goed einde te brengen? Of verzet ze baanbrekend werk in een stad waar de PvdA niet meer weet hoe het is om tegengas te krijgen en in een echte democratie te functioneren? Hoe lang behoudt D66 sympathie voor deze handelswijze? Als dit niet snel op een beschaafde manier opgelost wordt zal dit ook negatief door kunnen werken bij de landelijke verkiezingen. In Amsterdam wonen immers een hoop kiezers die hun stad graag goed en professioneel bestuurd zien worden. Op dit getouwtrek zit niemand te wachten en de fractie van D66 lijkt hiervan de dupe te worden. Zij worden meer dan eens als flauwe zeurders weggezet, daar waar ze op zijn minst respect verdienen voor hun principes. Tot nu toe hoor ik in ieder geval, in mijn ogen onterecht, weinig kritiek op de PvdA in de media. Deze beeldvorming kan weleens heel bepalend gaan worden voor de partijvoorkeur van de minder loyale kiezer. Het lijkt mij in ieders belang dat dit snel opgelost wordt. Misschien is een snelle benoeming van een nieuwe burgemeester wel de beste manier. Zoveel geschikte kandidaten zijn daar niet voor en volgens mij is dit al lang bekokstoofd. Breng dus maar naar buiten, dan kunnen we eindelijk gaan zien of de PvdA en D66 uberhaupt van plan zijn om samen te gaan werken of dat er meer aan de hand is.

D66 presenteert enthousiast team

Voorafgaand aan de presentatie van de CDA kandidaten liet D66 zijn nieuwe team zien aan de pers en de kiezers. Het uitgangspunt voor D66 is natuurlijk prachtig: ze kijken uit naar een forse uitbreiding van hun fractie. Dit leverde dan ook een stortvloed aan potentiële kandidaten op waaruit de top van D66 de beste kon selecteren. Er werd een leuke ploeg mensen gepresenteerd, die allemaal zichtbaar zin hadden in dit nieuwe avontuur. Gisteravond verscheen Pechtold in DWDD met een aantal kandidaten, waaronder de grootste verrassing van de lijst: Pia Dijkstra. Ze was wat onwennig in haar nieuwe rol, maar is als journalist en oud-journaal presentator wel gewend aan de media en de aandacht. Pechtolds neiging om in een vaderlijke rol te gaan zitten was dan ook wat misplaatst en bijna schadelijk. Als je vertrouwen hebt in je mensen dan moet je dit ook uitstralen. Dat betekent dat je ze de ruimte moet geven. Ik denk dat Pechtold wat over enthousiast was, maar een dergelijke beschermende houding moet hij snel laten varen. Ik vond hem sowieso wat aan de defensieve kant. Zijn reactie op de opmerking van Rottenberg dat er geen onderwijspraktijk kandidaat bij de eerste tien zit was defensief en niet sterk. Hij bracht het alsof het een bewuste keuze was om juist niet iemand uit het onderwijs op de lijst te zetten, terwijl hij volgens mij had moeten zeggen dat hij gewoon de beste kandidaten op de eerste tien plaatsen had en het niet noodzakelijk is om iemand uit de praktijk te hebben om de portefeuille goed te kunnen beheren. Het is maar een nuanceverschil, maar het is wel het verschil tussen geloofwaardig en niet geloofwaardig. Naarmate er weer meer televisieoptredens komen zal Pechtold daar wel weer wat meer in control mee om kunnen gaan. Ik vond hem nu erg hyper, al had dat ook wel weer z'n charme. Het enthousiasme was absoluut aanstekelijk en ook wel leuk om naar te kijken. Ondertussen wordt er onder D66-leden druk getwitterd en gemaild om bepaalde mensen hoger op de lijst te krijgen. Met name voor Fleur Gräper uit Groningen die nu op plaats 20 staat wordt door een aantal mensen fanatiek actie gevoerd. Of zij uiteindelijk op een verkiesbare plek zal komen zullen we nog gaan merken. Ik ken haar niet, ik vind de lijst prima zo.

CDA biedt weinig verrassingen

Gisteren presenteerde het CDA eerst haar concept verkiezingsprogram, later gevolgd door de kandidatenlijst voor de verkiezingen van 9 juni. Balkenende presenteerde het verkiezingsprogram in een combinatie van terugkijken en vooruitkijken. Hij legde behoorlijk wat nadruk op de ingezette lijn van het kabinet Balkenende en het belang van voortzetting en verdere bezuinigingen. De toon was serieus, een beetje geïrriteerd zelfs. Het was alsof Balkenende zich bijvoorbaat al aan het verdedigen was tegen kritische vragen over de prestaties van zijn eerdere kabinetten en de geloofwaardigheid van een eventueel volgend kabinet Balkenende. Misschien was het ook de druk vanuit de partij die parten begon te spelen. Een druk die hem noodzaakt serieus een daadkrachtig over te komen, maar wat mij betreft een averechts effect heeft. Dieptepunt vond ik het citeren van Kennedy. Balkenende heeft een zwaar vertrouwensprobleem bij de kiezer en dan is zo'n uitspraak totaal ongepast. Dit is niet het moment voor grote retoriek, dit is het moment waarop het CDA ingetogen het vertrouwen terug moet zien te krijgen, kiezer voor kiezer. Als Balkenende zichtbaar geïrriteerd is in de media, is hij over het algemeen het stuur kwijt of het kwijt aan het raken is mijn ervaring. Natuurlijk weet ook ik dat er bezuinigd moet gaan worden en dat we in lastige tijden leven. Een defensieve en nu al kribbige regeringsleider lijkt mij daarbij echter niet de oplossing. Van de ideeën waar het CDA mee kwam kon ik ook niet warm worden. Bezuinigen op het ambtenarenapparaat lijkt mij meer dan prima, staat overigens ook bij praktisch iedere partij op de agenda, maar dat doe je niet door een ministerie van veiligheid in het leven te roepen. Een dergelijk ministerie zou immers in ieder geval raakvlakken hebben met Binnenlandse Zaken, Buitenlandse Zaken, Justitie en Defensie. Ik zie alleen maar meer bureaucratie ontstaan, niet minder. De kandidatenlijst krijgt mij al niet veel enthousiaster. Balkenende had in navolging van D66 verrassingen beloofd, maar als ze er al waren zijn ze mij in ieder geval ontgaan. Dat het rommelt bij het CDA is zichtbaar en als ze hun zaakjes niet heel snel op orde krijgen, dan zou het ze weleens op kunnen breken. Ik voorspel een kabinet zonder CDA.

Twitterend richting verkiezingen

Al maanden ben ik trouw volger op Twitter van Alexander Pechtold, maar al maanden is het oorverdovend stil van zijn kant. Onvermoeibaar blijven mensen wel tweets plaatsen op @apechtold, maar of het gelezen wordt is onduidelijk. Deze week besloot Pechtold de stilte te doorbreken en zich weer te voegen bij zijn fanatiek twitterende collega's. Dit leverde uiteraard veel, terechte, opmerkingen op over de link tussen het oppakken van het twitteren en de komende verkiezingen. Hierdoor lijkt het (nog) niet volledig oprecht, voor zover dat een voorwaarde is trouwens. Persoonlijk denk ik dat de kracht van Twitter nog door veel mensen onderschat wordt. Het is een platform waarop veel informatie uitgewisseld wordt, maar ook een waarop mensen gelijkwaardiger zijn dan op welk platform ook. Niets is laagdrempeliger dan Twitter, zonder dat dit volgens mij, vervelende uitwassen tot gevolg heeft. Femke Halsema is hier een uitstekend voorbeeld van. Zij deelt professionele meningen over actuele zaken, waar je op kunt reageren en waar zij vervolgens vaak op terug reageert. Daarnaast deelt ze even gemakkelijk wat persoonlijke zaken, die haar heel eigen en oprecht over laten komen. De grenzen hierin bewaakt ze als een natuurtalent. Ik vind haar echt een voorbeeld van hoe een politicus met dit medium om zou moeten gaan. De fanatiek twitterende CDA-ers, lees: Maxim Verhagen en Jan Kees de Jager, willen nog weleens de bocht uitvliegen. Zij zijn iets minder bedreven in het wat zeg ik wel en wat zeg ik niet. Met alle gevolgen van dien, hoewel ik persoonlijk die relletjes wel vermakelijk vind. Wie het ook goed doen op Twitter zijn trouwens Pechtolds partijgenoten Sophie in 't Veld en Marietje Schaake. Ik hoop vooral dat Pechtold serieus met dit medium om zal gaan en zich bewust is van de kracht die het kan hebben. Al moeten we het natuurlijk niet overdrijven: hele volksstammen doen niets met Twitter en gaan dat ook niet doen. De hele media-aanpak rond de verkiezingen roept in ieder geval meer dan ooit om professionaliteit en authenticiteit en ik hoop echt dat dat is wat we gaan zien de komende maanden.

Wie zet wel het mes in de publieke omroep?

Vanochtend werd ik wakker met het bericht dat D66 zwaar wilde gaan bezuinigen op de publieke omroep. Uit het concept verkiezingsprogramma zou gelekt zijn dat D66 200 miljoen zou willen bezuinigen, iets wat 2000 banen zou gaan kosten. Daarbij zou het aantal omroepen teruggebracht worden van 24 naar 10. Spannend nieuws natuurlijk, en RTL4 benoemde het direct tot hyves-stelling van de dag. Inmiddels blijkt het een storm in een glas water. Wat de visie van D66 op de publieke omroep precies zal worden zal nog moeten blijken wanneer het verkiezingsprogramma naar buiten wordt gebracht, maar duidelijk is al wel dat een dergelijk grote hervorming niet aan de orde zal zijn. De publieke omroep lijkt een heilig huisje waar niemand echt zijn handen aan durft te branden. Eerdere plannen sneuvelden en echte veranderingen blijven vooralsnog uit. Toch zijn er talloze redenen te noemen om er eens flink met de bezem door te gaan. De opzet is ten eerste zwaar achterhaald. Zuilen kennen we niet of nauwelijks meer in Nederland, maar de publieke omroep is er nog steeds op gebasseerd. Het is vreemd dat deze hier zo hardnekkig in stand gehouden worden, terwijl praktisch niemand zich nog identificeert met de zuilen zoals ze waren. We zijn nu op het punt gekomen dat deze indeling de kwaliteit niet meer bevordert, maar eerder belemmert. Denk aan de volstrekt onzinnige discussie over Clairy Polak die te veel met de linkse VARA geassocieerd zou worden om een onafhankelijk nieuwsprogramma te kunnen presenteren. Totaal onbegrijpelijk. Ook onbegrijpelijk is de plaats die de TROS nog steeds inneemt in het publieke bestel. Waar de grens ligt tussen de TROS en een commerciële zender is voor mij al heel lang niet meer uit te leggen. De reallife soap van Danny de Munk is hier de zoveelste uiting van. Waarom Danny en Jenny op kosten van de publieke omroep moeten verhuizen is mij echt een raadsel. Bij een aangepast bestel, vergelijkbaar met de BBC om maar even een open deur in te trappen, zouden veel programma's die nu succesvol zijn prima passen. Pauw en Witteman, De Wereld Draait Door, NOVA (of Nieuwsuur), Opium, Man bijt hond, het zijn maar wat voorbeelden. Het publieke bestel mag van mij compleet op de schop: geen afzonderlijke omroepen meer, geen gemier meer op de vierkante millimeter en/of indelingen van programma's over de zenders die niemand begrijpt. De roep om een BBC-achtige constructie is niet alleen van mij en zeker niet nieuw. Hiermee kan niet alleen veel geld bespaard worden, het zou ook een absolute kwaliteitslag betekenen. En wat het draagvlak betreft? Zestig procent van de mensen die gereageerd hebben op de hyves-site van RTL-nieuws vindt bezuinigen op de omroepen een prima plan.

D66 Amsterdam stapt uit coalitieoverleg

Vrijdag kopte Het Parool met de melding dat D66 uit het coalitieoverleg is gestapt in Amsterdam na het bekend worden van de benoeming van Lodewijk Asscher tot waarnemend burgemeester. De felle reactie van D66 verbaasde velen, mede omdat de benoeming van Asscher zo voor de hand lag dat dit voor niemand een verrassing geweest kan zijn. Er was dan ook veel kritiek te horen, deels over de manier waarop D66 dit tot op heeft laten lopen, deels over het onderwerp überhaupt. Wanneer ik op de internetpagina de stellingname van Ageeth Telleman lees kan ik het inhoudelijk alleen maar met haar eens zijn. De PvdA is in Amsterdam veel te dominant geweest waardoor er een foute en vooral arrogante bestuurscultuur is ontstaan en dit wordt ook mijns inziens bevestigd door de benoeming van Lodewijk Asscher. Mijn bezwaar echter tegen de actie van D66 is dat ze wellicht niet pragmatisch genoeg zijn willen ze uiteindelijk echt wat bereiken. De benoeming van Asscher is tijdelijk en hoewel een teken van een cultuur die ook ik graag veranderd zou zien en die zeker bekritiseerd moet worden, niet perse een breekpunt voor een coalitievorming. Als je dingen echt wilt veranderen, dan zul je toch eerst in de bestuurszetel plaats moeten nemen. Ik zou niet graag zien dat D66 zichzelf zou verloochenen om te kunnen gaan besturen, maar door zo principieel te reageren gebeurt er uiteindelijk niets. Of, misschien nog erger, wordt er straks, wanneer een coalitievorming alleen mogelijk blijkt met D66, alsnog ingebonden wat extra gezichtsverlies met zich mee zou kunnen brengen. Kiezers gaan dit echt niet begrijpen vrees ik. Hulde dus voor het lef van D66, dat moet gezegd, maar graag zou ik een D66 zien dat iets verder kijkt. Denk aan de inmiddels veel genoemde stip aan de horizon. Voor je principes staan, concessies doen, geloofwaardig blijven en je doelen bereiken, daar zal het uiteindelijk op neer moeten komen.

Coalitievorming met de PVV: blokkeren of geblokkeerd worden?

De PVV heeft in 2 steden mee gedaan aan de gemeenteraadsverkiezingen en, zoals verwacht, in beide steden goed gescoord. In Almere zijn ze zelfs de grootste partij geworden, waardoor ze aan de besturende kant van de gemeenteraad zouden moeten kunnen komen. Maar de PVV houdt vast aan onderwerpen, zoals het hoofddoekjesverbod, waarvan ze weten dat andere partijen hier nooit op zouden inleveren. Samenwerken is concessies doen, maar er zijn onderwerpen waarop een politieke partij simpelweg geen concessies doet. Hierdoor werd coalitievorming met de PVV in Almere eigenlijk al bijvoorbaat een kansloze missie. De gesprekken die hiervoor evengoed hebben plaatsgevonden leken meer op een verplichting dan op een oprechte poging tot samenwerken. De vraag is aan welke kant de onwil tot samenwerken het sterkst speelde. Het is voor de partijen gemakkelijk om met zijn allen de PVV te blokkeren. De PVV is immers niet groot genoeg om alleen te besturen en als er dan niemand wil samenwerken dan houdt het dus op. Naar de kiezers van de PVV toe lijkt dit oneerlijk, maar de andere partijen moeten toch ook op een geloofwaardige manier hun standpunten uit kunnen blijven dragen. Een PvdA die instemt met een hoofddoekjesverbod is simpelweg niet geloofwaardig. Het blokkeren kan zo geredeneerd ook even gemakkelijk van de kant van de PVV komen. Wilders is politiek slim en kon dit dus van afstand aan zien komen en regisseren. Met een geveinsde blokkade van de andere partijen kan hij meer sympathie oproepen en dus beter scoren met de Tweede Kamer verkiezingen. De vraag is alleen of na de Tweede Kamer verkiezingen niet eenzelfde soort situatie ontstaat als in Almere. PVV de grootste, niemand wil samenwerken, en dan? Het is en blijft vreemd dat een partij die de meerderheid van het volk achter zich heeft misschien niet kan gaan regeren. Dat riekt naar kiezersbedrog, maar is niets meer of minder dan de consequentie van ons politieke systeem. Voor dit probleem is in dit geval maar één echt goede oplossing: zorgen dat de PVV niet de grootste wordt. Lijkt mij een goed plan.

Spanning loopt op voor Obama's Health Care Reform

Barack Obama heeft vandaag laten weten wederom zijn reis naar Azië uit te stellen in verband met zijn Health Care Reform. Eerder linkte hij al zijn al dan niet slagen als president aan deze hervorming. Waarschijnlijk gaat er aanstaande zondag eindelijk over gestemd worden. Als buitenstaander is het moeilijk te begrijpen wat de Amerikanen zo tegenstaat bij deze hervormingsplannen. De algemene angst is dat het niet te betalen is. De Amerikanen die ik gesproken heb betalen echter op dit moment aanzienlijk meer voor hun verzekeringen dan wij, denk aan factor 10. Daarbij kosten gezondere mensen de overheid uiteindelijk ook minder dan zieke of gehandicapte. Denk alleen al aan de arbeidsparticipatie. Het is niet voor niets dat er tegenwoordig zo zwaar ingezet wordt door verzekeringen op preventie. Naast de zorg over de kosten zijn veel Amerikanen bang voor teveel overheidsbemoeienis. De Amerikaanse angst voor wat zij socialisme noemen is maar moeilijk te relativeren volgens Europese maatstaven. Als je Change we can believe in leest, een boek uit 2008 waarin Obama's plannen voor Amerika uit de doeken worden gedaan, dan zie je dat wat de Amerikanen naar socialisme vinden neigen, bij ons nog ruim onder de noemer liberaal valt. Wat dat aangaat is het ook moeilijk de politieke systemen te vergelijken. In Nederland zijn we weliswaar trots op onze sociale zekerheid, maar merken we ook steeds meer dat het onbetaalbaar dreigt te worden. En dan zijn wij al gewend aan belastingtarieven van 40-50%, iets wat voor de gemiddelde Amerikaan ondenkbaar is. Wil je echt kunnen vergelijken, dan zul je de besteedbare inkomens moeten nemen. Maar zelfs dan wordt het een lastig verhaal, waar ook Michael Moore in zijn documentairefilm Sicko mee uit de bocht dreigde te vliegen. Hij maakte vergelijkingen die kant noch wal raakten, waarmee hij het risico nam zijn zeer serieuze punt te ridiculiseren. Hoe deze hervorming uit gaat pakken valt op de lange termijn amper te overzien. Het is allemaal zo grootschalig en er zijn zoveel variabelen dat het voor de gemiddelde persoon niet te vatten valt. Uiteindelijk draait het dus om vertrouwen. Amerika zal erop moeten vertrouwen dat Obama weet wat hij doet. Het alternatief is immers dat er niets gebeurt en de situatie zo schrijnend blijft als hij nu in veel gevallen is. Er zijn nog steeds senatoren, democraten, die niet weten voor of tegen te zullen stemmen. Sommigen vinden de maatregelen te ver gaan, anderen niet ver genoeg. Ik hoop dat deze mensen zich realiseren dat niets doen soms de slechtste optie is. Ik blijf het met spanning volgen en hoop dat de juiste mensen op het juiste moment voldoende lef gaan tonen.

Nederland kiest: 48 partijen melden zich aan

Maar liefst 48 partijen hebben zich tot nu toe aangemeld om mee te doen aan de Tweede Kamerverkiezingen van 9 juni. Dat is twee keer zoveel als bij de vorige verkiezingen. Het is volgens binnenlandsbestuur.nl echter nog niet gezegd dat al deze partijen ook werkelijk mee gaan doen. Sommigen staan aangemeld, maar leiden inmiddels een sluimerend bestaan. Het gevoel om mee te willen doen leeft dus wel degelijk in Nederland en dat is iets goeds. Veel partijen zijn echter one-issue partijen en zullen dus maar een zeer beperkte doelgroep aanspreken. Daarbij ontbreekt het een aantal partijen nogal aan realiteitszin, iets wat mij toch wel een essentiële eigenschap lijkt wil je plaats kunnen nemen in de Tweede Kamer. Zo zag ik gisteren de lijsttrekker van de partij Moeder CAO bloedserieus zeggen dat zij pleiten voor een netto-inkomen van 2500 euro voor alle moeders, bovenop het salaris dat ze in een baan buitenshuis verdienen. Dat lijkt me al volstrekt onhaalbaar en onwenselijk, maar als ik die dame dan ook nog hoor zeggen dat ze meer dan 75 zetels gaan halen en dat ze zich beschikbaar stelt voor het premierschap, dan begin ik toch ernstig te voelen voor een hogere kiesdrempel. Iedereen mag vertegenwoordigd worden in de Tweede Kamer, dat is het mooie aan ons systeem, maar een zetel voor onzinnige partijen als Moeder CAO zou ik verspilling van belastinggeld vinden. Lijst 0 is overigens teruggefloten door het commissariaat van de media, en terecht denk ik. Aangeven hoe een politieke partij ontstaat en hoe dit allemaal werkt kan wel tot de taken van de publieke omroep gerekend worden, daadwerkelijk een politieke partij oprichten op kosten van de staat natuurlijk niet. Lijkt me logisch, maar BNN zoekt nog naar manieren om het project alsnog door te laten gaan. Met 48 partijen zal er heus één bij zitten die je met een programma kunt volgen zou je denken. Wat te denken van de Partij voor de Mens en alle overige aardbewoners? Klinkt mij absurd en intrigerend genoeg voor een reallife docusoap, iets waar je er blijkbaar nooit genoeg van kunt hebben.

Lijst 0 is terug met Sophie en Filemon

Als ik aan Lijst 0 denk dan denk ik, net als velen waarschijnlijk, aan Katja Schuurman en Bridget Maasland die met een stuntelende Balkenende lopen te flirten. Dat was ook wat BNN hoorde te doen volgens mij: politiek toegankelijk en aantrekkelijk maken voor jongeren. Nu gooit BNN het over een andere boeg, Lijst 0 moet een echte politieke partij worden voor jongeren. De eerste vraag is natuurlijk hoe serieus we dit moeten nemen. Een politieke partij op kosten van de publieke omroep lijkt me op zijn zachtst gezegd discutabel. Daarnaast zou het niet de eerste keer zijn dat BNN voor beroering zorgt en dat het uiteindelijk om een hoax blijkt te gaan. Belangrijker vind ik de vraag waarom BNN voor deze weg kiest. Al sluit het ergens wel aan bij mijn 'doe mee, gebruik je invloed en neem je verantwoordelijkheid'-instelling, vraag ik me toch af of deze manier de meest effectieve is. Met hun opstandigheid en soms wat arrogante wij-zijn-cooler-dan- iedereen houding, sluit BNN meer mensen buiten dan dat ze aanspreken. Ik heb bij BNN vaak het gevoel dat ik op elk moment in de zeik genomen kan worden. Bijna alles wordt gebracht met een ironisch ondertoontje en de nadruk ligt meestal op het middel, zelden op het doel. Nu val ik waarschijnlijk inmiddels buiten de doelgroep en voel ik me misschien daardoor niet erg aangesproken. Ik zie er echter meer heil in jongeren goed te betrekken bij politiek en ze te helpen een goede keuze te maken. Zo lijkt het me een goed idee als BNN bijvoorbeeld een eigen debat organiseert met thema's die jongeren aanspreken. Op nog meer versplintering zit volgens mij niemand echt te wachten.

D66: Games zijn een vorm van kunst

De politiek bemoeit zich in het publieke debat niet zo vaak met games, maar als het gebeurt dan is het vaak negatief, slecht onderbouwd en gebaseerd op sterk verouderde vooroordelen. Denk aan de reacties op de game Call of Duty Modern Warfare 2, die uitkwam in november. Het CDA en de ChristenUnie wisten niet hoe snel ze deze game moesten veroordelen, nog voordat deze uit was en hoogstwaarschijnlijk nog voordat ze deze zelf gezien hadden. Het aloude misverstand dat games per definitie voor kinderen zijn en dat ze de tere kinderzieltjes aantasten blijkt bijzonder hardnekkig. Call of Duty, om maar even bij het voorbeeld te blijven, is nooit bedoeld om gespeeld te worden door kinderen. De primaire verantwoordelijkheid hiervoor ligt bij de ouders, niet bij de industrie. Het had een mooie missie voor onze minister Rouvoet kunnen zijn, over gemiste kansen gesproken. Wellicht ten overvloede: games, gespeeld volgens de leeftijdscodering en natuurlijk met mate, kunnen kinderen (en volwassenen) stimuleren in hun fantasie, ooghandcoördinatie, samenwerking met anderen, probleemoplossend vermogen etc. etc. Er lijkt nu een politieke partij te zijn die het wel begrepen heeft: volgens control-online.nl staat er in het concept verkiezingsprogramma van D66 te lezen dat games onder de noemer cultuur vallen en dat het niet aan de overheid is om zich met de inhoud van games te bemoeien. Zelf zou ik games eerder scharen bij ontwikkeling van wetenschap en techniek en als wezenlijk onderdeel van de multi-communicatiemaatschappij waarin jongeren opgroeien, maar het begin is er. Een Xbox of Playstation is niet alleen een spelcomputer, maar maakt deel uit van de social media, een rol die alleen maar groter zal worden. De politiek kan en mag hier niet omheen lopen, willen ze enigszins aansluiting met de samenleving houden. Applaus dus voor D66, voor deze stap in de goede richting.

Een halt aan alle negativiteit

De aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen was diep doordrongen met negativiteit. Geen goed woord klonk er nog voor Den Haag, 'ze' hebben er een puinhoop van gemaakt, 'ze' zijn niet te vertrouwen en alles moet anders. Dat deze tendens zou resulteren in massale steun voor een uitermate negatief persoon als Wilders kan voor niemand een verrassing zijn geweest, hoe zorgelijk ook. In de politiek zelf is het al niet veel beter. Het gemiddelde debat wordt gevoerd door verontwaardigde kamerleden die op hoge toon om opheldering vragen over honderd en een onderwerpen. De regering is de tegenstander, het vertrouwen over en weer is nul. Tot constructieve debatten lijkt het maar zelden te komen. Veel tijd wordt besteed aan proces, weinig aan werkelijke inhoud. Wellicht dat de inhoud op andere plaatsen tot stand komt. Wellicht werken coalitie en oppositie in achterkamers wel productief samen, maar dat is niet het beeld wat het publiek ervan krijgt. Wij zien vooral kamerleden die opgeladen met verontwaardiging scherper en negatiever proberen te zijn dan hun collega's. Terwijl het ook echt anders kan. We zouden eens kunnen beginnen met ervan uit te gaan dat iedereen het beste voor heeft met het land. De manier waarop kan anders zijn, maar laten we ervan uit gaan dat we allemaal het beste willen en ons best doen. Dat is al een heel wat positiever startpunt. Daarbij komt mijn grote irritatie tegen het gebruik van 'ze'. We kunnen natuurlijk niet allemaal regeren, maar we hebben wel allemaal een stem. Doe daar dan wat mee, er zijn zoveel mogelijkheden om je bijdrage te leveren. Aan de zijlijn gaan roepen wat er mis is kan iedereen. Laten we eens bedenken wat we wel willen, inplaats van altijd maar te benoemen wat we niet willen. Het draait om vertrouwen hebben in elkaars capaciteiten en respect tonen voor elkaars ideeen. Ik zou dus ook zo graag een beschaafde, intelligente verkiezingscampagne zien die over meer gaat dan alleen het integratieprobleem of de noordzuidlijn. Neem mij mee in een mooie toekomstvisie, laat mij zien hoe we daar gaan komen samen. Ook de media heeft hier een verantwoordelijkheid in: om Wilders en Bos in het debat voor de gemeenteraadsverkiezingen over de Islam te laten debatteren was een zeer negatieve keuze, enkel gericht op effect. Als we allemaal zo tegen deze negatieve opklopperij zijn, laten we er dan ook niet meer aan meewerken. Problemen moeten serieus genomen worden, maar met schreeuwen is nog nooit iets opgelost. Ik kijk uit naar een eerlijke, open campagne waarin lijsttrekkers met respect voor elkaar het debat aangaan. Positief, ik geloof er echt in.

Yes We Cohen

Met de kandidaatstelling van Job Cohen voor het lijsttrekkerschap van de PvdA lijkt er een golf van opluchting door het land te gaan. Na zoveel gerommel en geruzie lijkt hij de man die op dit moment een stuk vertrouwen terug kan brengen. Job Cohen staat voor velen voor beschaving, respect en rust. Een man die je het gevoel geeft 's avonds rustig te kunnen gaan slapen. Ik vind hem zelfs een beetje partijloos: hij straalde al uit burgemeester voor alle Amsterdammers te zijn, en straalt nu uit er voor alle Nederlanders te willen zijn. Laat het duidelijk zijn: ik ben geen fan van de PvdA, maar zeker wel van Job Cohen. Natuurlijk zijn er ook tegengeluiden, zoals te soft, te weinig daadkrachtig etc. Ik denk dat de kracht van een goede politicus, en overigens ook van een goede manager, is dat het allemaal wel met stevige hand, maar niet schreeuwend hoeft. En dat het dus ook allemaal niet via de koppen in de krant hoeft. Een goed leider zijn zit voor een groot deel in persoonlijkheid en de manier waarop mensen daarop reageren. Dat is de kracht van Cohen. In het buitenland is hij al meermalen gevierd om zijn capaciteiten, in Nederland zijn we niet in altijd in staat om het grotere plaatje te zien. Dat Cohen op dit moment naar Den Haag gaat is een meesterzet van de PvdA, maar belangrijker nog, het tegengeluid van een weldenkend mens waar we al een behoorlijke tijd op zitten te wachten. Als andere zeer weldenkende mensen als Halsema en Pechtold hun partij groot genoeg krijgen om samen met de PvdA een regering te vormen, dan zie ik het weer een beetje zitten met ons mooie landje. Kijk hier op Facebook voor de Yes We Cohen-groep.

En daar gaat Wouter Bos

Een dag na de aankondiging van het vertrek van Eurlings geeft ook Wouter Bos te kennen uit de politiek te stappen om meer tijd door te kunnen brengen met zijn gezin. De reacties bestaan uit verbazing, maar tegelijk uit respect. Op het argument meer tijd met je kinderen door te willen brengen valt ook niets af te dingen. Bovendien zullen vriend en vijand van Bos het erover eens zijn dat Bos de afgelopen jaren veel, heel veel gegeven heeft. In de laatste debatten zag ik bij hem nog sterker wat ik bij Eurlings ook zag: diepe irritatie en vermoeidheid zo leek het, over de vragen in de Kamer en de manier waarop er daar politiek bedreven wordt. Ik heb Bos sowieso altijd al meer een manager gevonden dan een politicus. In de kredietcrisis was hij in zijn element en al zal hij ook fouten gemaakt hebben, Balkenende was volkomen onzichtbaar. Ik vraag me ernstig af wat hij zonder Bos gemoeten had. Bos is door de omstandigheden de afgelopen twee jaar de CFO geweest van de bv Nederland en kon of wilde volgens mij de aansluiting bij de Kamer niet meer vinden. De verkiezingsstrijd krijgt op deze manier een nieuwe spannende draai. De koning is dood, lang leve de koning: Job Cohen heeft zich vanmiddag overtuigend kandidaat gesteld voor de functie van lijsttrekker. Of hij de man is die Nederland echt stabiliteit gaat kunnen bieden? De eerste reacties zijn positief, zowel op televisie als op Twitter, maar laten we niet te hard op de zaken vooruit lopen met zijn allen. Het is nog lang geen 9 juni.

De kroonprins houdt het voor gezien

Zojuist werd bekend dat Camiel Eurlings uit de politiek stapt en dus niet verkiesbaar is bij de komende kamerverkiezingen. Het lijkt wel of het CDA er deze elke dag een probleem bij krijgt, iets waar ze in de aanloop naar 9 juni vast niet op zitten te wachten. Eurlings heeft aangegeven dat hij na zoveel jaren in de politiek nu voor zijn privéleven kiest. Dit is natuurlijk zijn goed recht, maar de timing is opmerkelijk. Al mag Balkenende dan lijsttrekker blijven, zijn positie is nog nooit zo zwak geweest als nu. De kans voor Eurlings, als gedoodverfde opvolger, om binnen afzienbare tijd door te stoten naar de hoogste leiderspositie binnen het CDA was dus ook nog niet eerder zo onder handbereik. Nu is de positie van kroonprins binnen het CDA al eerder een niet erg benijdenswaardige gebleken en het is moeilijk te peilen wat zich achter gesloten deuren afspeelt. Daarbij vond ik Eurlings in de laatste debatten er moe en geirriteerd uitzien, alsof hij het er behoorlijk mee gehad had. Ik kan me er iets bij voorstellen. Iemand anders mag de kilometerheffing dus begraven of nieuw leven in blazen, Eurlings houdt het voor gezien. Het CDA is toe aan een nieuw spoedoverleg, het zoveelste in korte tijd. Of spreken we intussen al van crisisoverleg?

Stemmen in een bananenrepubliek

In Rotterdam worden vandaag onder grote mediabelangstelling de stemmen van de gemeenteraadsverkiezingen opnieuw geteld. Dit naar aanleiding van klachten over onregelmatigheden bij de verkiezingen. Ook in andere plaatsen in Nederland schijnen er onregelmatigheden geweest te zijn, en het zou mij niets verbazen als ook elders hertellingen plaats gaan vinden. Wat is hier aan de hand? Duidelijk is dat op bepaalde plaatsen mensen samen in het stemhokje hebben gestaan. Duidelijk is ook dat sommige mensen hun stem dubbel uit hebben kunnen brengen doordat ze meerdere stempassen hebben ontvangen. Is het te danken aan de media(gekte) dat we hiervan horen en dat hierop gereageerd wordt? Of is het voor het eerst dat er dubieuze zaken plaatsvinden tijdens het stemmen? Dat laatste gelooft natuurlijk niemand. De woordvoerder publieke zaken van Rotterdam baalt zichtbaar en geeft te kennen het allemaal maar opgeklopt te vinden. Feit is natuurlijk dat verkiezingen boven iedere twijfel verheven moeten zijn. De democratie is ons grootste goed en onderscheidt ons van landen waar een kleine groep de macht heeft en geen inspraak duldt. Bij de roep om diepgaande onderzoeken sluit ik mij echter niet aan. Volgens mij is het toch gewoon een kwestie van stoppen met fouten maken en je werk goed doen. Dit begint bij de burgemeesters, die toch goed betaald verantwoordelijk zijn voor de gang van zaken in hun gemeente. Ook in Nederland gaat het in stand houden van de democratie niet vanzelf, daar horen regels bij die mensen serieus hebben te nemen. En daar zijn we in Nederland niet altijd even goed in. Strenger en gedisciplineerder, dat zou ons land in heel veel opzichten goed doen. Voor je het weet krijgen we VN-inspecteurs die de verkiezingen komen controleren, dat zou toch al te sneu zijn.

Glossy Gerda brengt geen glamour

Je moet toch wel heel ver van de realiteit staan als je denkt dat een glossy over Gerda Verburg een goed idee is. Je kunt de sessie waarin dit bedacht werd met een beetje fantasie wel reconstrueren: we willen wat leuks doen in het kader van ons jubileum, weet je wat, een glossy net als Linda en Maarten, dat is leuk! Niet origineel weliswaar, maar het had leuk kunnen zijn. Ware het niet dat we al geruime tijd in een periode van crisis leven. Dit besluit kan niet van daarvoor stammen, dus dat eventuele excuus gaat niet op. Wat je hier ziet is dat er in de dagelijkse gang van zaken in Den Haag helemaal niets veranderd is ten opzichte van voor de crisis. Er is nog steeds budget beschikbaar (door wie?!) voor zaken als een 75-jarig jubileum en er zijn nog steeds ambtenaren die het heel normaal vinden om vervolgens 4 ton te steken in iets waar helemaal niemand beter van wordt. Volgens Krista van Velzen van de SP was het een schaamteloos onderdeel van de CDA-verkiezingscampagne. Volgens mij is het nog erger: volgens mij getuigt dit van een schaamteloze onwetendheid, een groot gebrek aan zowel sensitiviteit als aan enige band met de samenleving. Als reactie op dit debacle komt er een spoeddebat in de Kamer, waar de minister zich, terecht, mag verantwoorden. Ik hoop alleen dat er niet nu ook nog eens veel tijd aan besteed gaat worden, tijd die aan veel zinniger dingen besteed kan worden. Ik zeg: terugbetalen en niet meer over hebben.

Balkenende mag blijven

Na het aftreden van Agnes Kant gaf Balkenende op verschillende plaatsen te kennen dat hij het eigenlijk maar een zwaktebod vond. Kritiek hoort erbij in het politieke spel en daar moest ze maar tegen kunnen. Hiermee gaf hij al aan zelf niet af te zullen treden, althans niet uit eigen beweging. Na een lange vergadering gaat de CDA-top daarin mee: unaniem werd besloten, en zo niet dan toch, dat Balkenende hun man blijft, in ieder geval de komende maanden. We zien een nerveuze, wat geirriteerde CDA-man die de pers hierover inlicht. Of de irritatie komt door de kritische vragen of door het gegeven dat de beste man ook wel weet dat het op zijn minst discutabel is wat hij zegt weet ik niet. In ieder geval hoor ik hem zeggen dat Balkenende de man is voor stabiliteit in Nederland. Stabiliteit ja, hij zei het echt. Vervolgens wenste hij niet in te gaan op de opmerking van Balkenende dat deze enkel voor de premierstitel gaat en dus niet in de Kamer wenst plaats te nemen in geval van verlies. Wat dus zoveel zegt dat Balkenende deze opvattingen niet bij heeft hoeven stellen, wat hoogst opmerkelijk is. Het enige wat de CDA-top Balkenende gevraagd heeft volgens mij, is om in het belang van de bestuurbaarheid van Nederland wat aardiger te zijn over en tegen de PvdA. Alsof een draai anders niet mogelijk was geweest, we hebben het hem vaker zien doen. Balkenende blijft, evenals de afstand tussen de CDA-top en de realiteit.

3 maart: generale repetitie voor de landelijke verkiezingen?

YAY, verkiezingsdag! Deze dag wordt er niet gewerkt, maar staat de hele dag de televisie aan en zap ik tussen Politiek24, AT5, RTL nieuws en Nederland1. Er is de hele dag natuurlijk eigenlijk niets te melden, maar de sfeer is prachtig. Eindelijk zijn we allemaal even bezig met dat wat ertoe doet: bijdragen aan een beter Nederland. Al is het dan maar door te stemmen, het is mooi dat in ieder geval op één dag iedereen kleur bekent. Het mooiste is natuurlijk de aanloop naar de verkiezingen. Normaal zijn de gemeenteraadsverkiezingen een beetje een slap aftreksel van de landelijke, maar dit jaar gaf de PvdA er een pittige zwaai aan door het kabinet te laten vallen. Het gaat daarom nu niet alleen om het kiezen van een nieuwe gemeenteraad, het is meteen een generale repetitie voor de landelijke verkiezingen in juni. De grote vraag is hoe de politici de mensen echt gaan bereiken de komende maanden en hun boodschap geloofwaardig gaan overbrengen. Aan dat bereiken valt nog wel een en ander te verbeteren. De grote toevoeging deze verkiezingen wordt gevormd door de aanwezigheid van Twitter en andere sociale netwerken. Hier wordt nog maar beperkt gebruik van gemaakt en dan ook nog behoorlijk ongecoordineerd. Zo werden de debatten bijvoorbeeld uitgebreid gevolgd en door velen van commentaar voorzien op Twitter, maar was er geen partij die dit georganiseerd aanpakte naar mijn weten. Met zijn allen meepraten met #debat of #verkiezingen, het gaf een hele nieuwe en buitengewoon interessante dimensie aan de verkiezingsstrijd waar de partijen geen enkele bijdrage aan geleverd hebben. Ik had best het debat willen volgen met gelijkgestemden (lees in mijn geval: D66-stemmers), maar had hier nu niet de mogelijkheid toe. Ook ging ik de kandidaat die ik aangeraden had gekregen via een stemwijzer volgen op Twitter, maar hoorde daar vervolgens helemaal niets van. Ik hoef niet te horen waar mijn kandidaat een broodje eet en waar hij die vervolgens weer uitpoept, maar ben wel benieuwd naar wat hij nou voor me gaat doen. Nog een gemiste kans als je het mij vraagt. Het is nog steeds zoeken voor de kiezer naar relevante informatie, terwijl dit allang niet meer nodig is. Het is niet zo vreemd dat degene die het hardst schreeuwt de meeste aandacht krijgt, terwijl er zoveel betere en meer constructieve manieren zijn om de kiezers te bereiken. De partij die het best gebruik weet te maken van sociale netwerken zou daar weleens een groot voordeel uit kunnen halen. Zolang het tenminste echt over de boodschap gaat, helder, duidelijk en professioneel. We hebben toch wel iets geleerd van de Amerikaanse verkiezingen? Laat de strijd voor de aankomende verkiezingen maar beginnen, ik heb er zin in!