Vrijdag kopte Het Parool met de melding dat D66 uit het coalitieoverleg is gestapt in Amsterdam na het bekend worden van de benoeming van Lodewijk Asscher tot waarnemend burgemeester. De felle reactie van D66 verbaasde velen, mede omdat de benoeming van Asscher zo voor de hand lag dat dit voor niemand een verrassing geweest kan zijn. Er was dan ook veel kritiek te horen, deels over de manier waarop D66 dit tot op heeft laten lopen, deels over het onderwerp überhaupt. Wanneer ik op de internetpagina de stellingname van Ageeth Telleman lees kan ik het inhoudelijk alleen maar met haar eens zijn. De PvdA is in Amsterdam veel te dominant geweest waardoor er een foute en vooral arrogante bestuurscultuur is ontstaan en dit wordt ook mijns inziens bevestigd door de benoeming van Lodewijk Asscher. Mijn bezwaar echter tegen de actie van D66 is dat ze wellicht niet pragmatisch genoeg zijn willen ze uiteindelijk echt wat bereiken. De benoeming van Asscher is tijdelijk en hoewel een teken van een cultuur die ook ik graag veranderd zou zien en die zeker bekritiseerd moet worden, niet perse een breekpunt voor een coalitievorming. Als je dingen echt wilt veranderen, dan zul je toch eerst in de bestuurszetel plaats moeten nemen. Ik zou niet graag zien dat D66 zichzelf zou verloochenen om te kunnen gaan besturen, maar door zo principieel te reageren gebeurt er uiteindelijk niets. Of, misschien nog erger, wordt er straks, wanneer een coalitievorming alleen mogelijk blijkt met D66, alsnog ingebonden wat extra gezichtsverlies met zich mee zou kunnen brengen. Kiezers gaan dit echt niet begrijpen vrees ik. Hulde dus voor het lef van D66, dat moet gezegd, maar graag zou ik een D66 zien dat iets verder kijkt. Denk aan de inmiddels veel genoemde stip aan de horizon. Voor je principes staan, concessies doen, geloofwaardig blijven en je doelen bereiken, daar zal het uiteindelijk op neer moeten komen.