Game Change

Onlangs ging op HBO de film Game Change, naar het gelijknamige boek, over de rol van Sarah Palin in de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2008 in première. Over deze veelbesproken verkiezingsstrijd zijn al talloze boeken en documentaires gemaakt. Niet in de laatste plaats door Palin zelf, die een bestseller had met haar boek Going Rogue. Toch biedt deze film een kijkje in de keuken wat we nog niet eerder zagen. We zien een impulsieve beslissing en misverstanden rond de keuze van de kandidaat voor het vicepresidentschap. En we zien vooral een onzekere en onwetende Sarah Palin, die met een scheef zelfbeeld op een toneel komt te staan wat ze met geen mogelijkheid overziet. Voer voor liberalen? Ongetwijfeld. Dat neemt niet weg dat als er ook maar de helft waar is van wat er in Game Change getoond wordt, het nog steeds een schokkend verhaal is. Bijna had de wereld het moeten doen met een vicepresident, of erger nog: met een president, van één van de machtigste landen in de wereld die niets weet van buitenlandse geschiedenis, politiek of economie. En erger nog: een (vice)president die niet in staat is in te schatten naar wie te luisteren en naar wie vooral niet. Die niets snapt van verhoudingen, van culturele spanningen en ieder abstract denkvermogen mist. Het enige verstandige wat ze heeft gedaan is zich niet op het toneel van de verkiezingsstrijd van 2012 begeven. Alhoewel dat volgens mij geen garantie is voor de toekomst. Haar verschijnen op het politieke toneel heeft in ieder geval mooie televisie opgeleverd: voor iedereen die maar een beetje geïnteresseerd is in Amerikaanse politiek is Game Change een must see.

Dirty sexy politics

Deze kop slaat niet op Verhagen die met zijn ambities zijn eigen CDA om zeep helpt, of op de manier waarop Wilders macht vergaart en zijn eigen gang blijft gaan. Al zou 'dirty' wellicht op beide politici op dit moment van toepassing kunnen zijn, 'sexy' is op de Nederlandse politiek maar zelden aan de orde. Nee, Dirty sexy politics is de titel van het boek dat Meghan McCain schreef over de Amerikaanse presidentscampagne in 2007/2008. Meghan is inderdaad 'de dochter van'. Na haar studie besluit ze zich aan te sluiten bij de campagne die haar vader John McCain voert en haar steentje hieraan bij te dragen. Dit verloopt niet zoals ze gehoopt had: haar aanwezigheid wordt door de partijtop meer als een last gezien dan als een toevoeging. Ze maakt de nodige mediablunders en blijft een buitenbeentje met haar, zoals ze het zelf noemt, niet conservatieve gedrag. In de inleiding van haar boek geeft ze aan kritiek te zullen leveren op de Republikeinse Partij, waar volgens haar steeds minder ruimte is voor gematigde conservatieven zoals zij. Hier komt echter weinig van. Dirty sexy politics is vooral een uitgebreide beschrijving van de persoonlijke ervaringen van de jonge McCain tijdens de campagne. Het gaat over kledingkeuzes, plaatsen in de bus, stress en haar emoties bij alles wat er gebeurt. Ze geeft de indruk behoorlijk labiel geweest te zijn tijdens het hele proces, en hoe stug de campagneleiding ook geweest zal zijn, het is niet moeilijk je voor te stellen hoe lastig haar aanwezigheid geweest moet zijn. Dit ondanks al haar goede bedoelingen: met haar blog probeert ze de jongere kiezers te bereiken en haar liefde voor de campagne, het land en met name haar vader is overweldigend. Meghan is in haar boek behoorlijk kritisch naar zichzelf en geeft zelf ook aan dat ze erg op zichzelf gericht was en zich niet altijd even volwassen gedragen heeft. Dit heeft haar er echter niet van weerhouden om evengoed een boek te schijven dat over Meghan, Meghan en Meghan gaat. Als 'dochter van' heeft ze duidelijk identiteitsproblemen en haar grootste wens is om aansluiting te vinden bij andere 'dochters van', iets wat niet gebeurt. Dit beschrijft ze onder andere in een hilarische ontmoeting met Laura Bush en haar dochter bij een bezoek aan het Witte Huis. Ze wordt hier op een schandalige manier genegeerd en gaat uiteindelijk maar lunchen met een assistente van Laura Bush, terwijl haar moeder wel met de familie Bush aan tafel gaat. Het politieke leven van haar vader en het leven in de spotlights laat duidelijk haar sporen na bij McCain. Nu zie ik haar ook eerder BFF worden met Heidi Montag dan met Jenna Bush, iets wat ze zelf oproept met haar veelvuldige gevloek, haar leggings en geblondeerde haar. Het is dan ook geen ingetogen, beschaafd en/of politiek correct boek geworden dat ze geschreven heeft. Dirty sexy politics is grappig, eerlijk, smeuïg en bevat uiteindelijk tussen de regels door toch nog een boodschap aan de Republikeinse Partij waar de top haar voordeel mee zou kunnen doen. Aan de manier te zien waarop McCain met de grond gelijk wordt gemaakt in de pers zal dit laatste niet gebeuren denk ik. Dat is jammer, want hoezeer ze ook een personage uit The Hills (MTV) benadert, het is een jonge vrouw met het hart op de juiste plaats in een positie waarin ze veel mensen zou kunnen bereiken. Zijn de filmrechten al verkocht?

Ondertussen in Amerika

We hebben het in Nederland vaak gehad over de zin en de onzin van een gekozen burgemeester. Alhoewel ik zelf een voorstander ben van het democratisch kunnen kiezen van de eerste burger van een stad, wil dat nog niet zeggen dat we moeten willen dat iedereen maar burgemeester wordt. Ik kan me toch echt meer mensen voorstellen die er niet geschikt voor zijn dan wel. Wat we in Amerika nogal eens zien is dat mensen die bekend zijn om andere redenen dan hun politieke talent het toch ver schoppen in de politiek. Het populair zijn of slechts bekend zijn wordt dan door een groep kiezers belangrijker gevonden dan bestuurderscapaciteiten. In Alaska wil Levi Johnston een gooi doen naar het burgemeesterschap van Wasilla, de stad waar zijn gewezen schoonmoeder eerder het hoogste ambt vervulde. Johnston, die inmiddels dus opnieuw aan de kant gezet is door Palin's dochter Bristol, is druk bezig een realityserie te regelen voor zichzelf. In deze serie zal hij tijdens zijn campagne op de voet gevolgd gaan worden. Alles om maar in de spotlight te blijven. Voor Palin natuurlijk een drama, zeker nu de geruchten dat zij werkelijk in de race wil zijn voor het presidentschap in 2012 toenemen. Voor iedereen die weinig op heeft met de Palins en hun politieke voorkeuren is het allemaal meer dan smeuïg, maar met professioneel politiek bedrijven heeft het weinig van doen. In Providence heeft Chris Young zich kandidaat gesteld voor het burgemeesterschap. Hier horen natuurlijk de nodige televisie-interviews bij, iets waar Young duidelijk nog weinig ervaring in heeft. Voor het lokale FOX-channel gaf hij het volgende, nu al legendarische, interview. Hij maakt zich hiermee op slag onsterfelijk, maar of hij ooit gekozen gaat worden betwijfel ik ten zeerste. Het levert in ieder geval een hilarisch filmpje op:

Spanning loopt op voor Obama's Health Care Reform

Barack Obama heeft vandaag laten weten wederom zijn reis naar Azië uit te stellen in verband met zijn Health Care Reform. Eerder linkte hij al zijn al dan niet slagen als president aan deze hervorming. Waarschijnlijk gaat er aanstaande zondag eindelijk over gestemd worden. Als buitenstaander is het moeilijk te begrijpen wat de Amerikanen zo tegenstaat bij deze hervormingsplannen. De algemene angst is dat het niet te betalen is. De Amerikanen die ik gesproken heb betalen echter op dit moment aanzienlijk meer voor hun verzekeringen dan wij, denk aan factor 10. Daarbij kosten gezondere mensen de overheid uiteindelijk ook minder dan zieke of gehandicapte. Denk alleen al aan de arbeidsparticipatie. Het is niet voor niets dat er tegenwoordig zo zwaar ingezet wordt door verzekeringen op preventie. Naast de zorg over de kosten zijn veel Amerikanen bang voor teveel overheidsbemoeienis. De Amerikaanse angst voor wat zij socialisme noemen is maar moeilijk te relativeren volgens Europese maatstaven. Als je Change we can believe in leest, een boek uit 2008 waarin Obama's plannen voor Amerika uit de doeken worden gedaan, dan zie je dat wat de Amerikanen naar socialisme vinden neigen, bij ons nog ruim onder de noemer liberaal valt. Wat dat aangaat is het ook moeilijk de politieke systemen te vergelijken. In Nederland zijn we weliswaar trots op onze sociale zekerheid, maar merken we ook steeds meer dat het onbetaalbaar dreigt te worden. En dan zijn wij al gewend aan belastingtarieven van 40-50%, iets wat voor de gemiddelde Amerikaan ondenkbaar is. Wil je echt kunnen vergelijken, dan zul je de besteedbare inkomens moeten nemen. Maar zelfs dan wordt het een lastig verhaal, waar ook Michael Moore in zijn documentairefilm Sicko mee uit de bocht dreigde te vliegen. Hij maakte vergelijkingen die kant noch wal raakten, waarmee hij het risico nam zijn zeer serieuze punt te ridiculiseren. Hoe deze hervorming uit gaat pakken valt op de lange termijn amper te overzien. Het is allemaal zo grootschalig en er zijn zoveel variabelen dat het voor de gemiddelde persoon niet te vatten valt. Uiteindelijk draait het dus om vertrouwen. Amerika zal erop moeten vertrouwen dat Obama weet wat hij doet. Het alternatief is immers dat er niets gebeurt en de situatie zo schrijnend blijft als hij nu in veel gevallen is. Er zijn nog steeds senatoren, democraten, die niet weten voor of tegen te zullen stemmen. Sommigen vinden de maatregelen te ver gaan, anderen niet ver genoeg. Ik hoop dat deze mensen zich realiseren dat niets doen soms de slechtste optie is. Ik blijf het met spanning volgen en hoop dat de juiste mensen op het juiste moment voldoende lef gaan tonen.