Dirty sexy politics

Deze kop slaat niet op Verhagen die met zijn ambities zijn eigen CDA om zeep helpt, of op de manier waarop Wilders macht vergaart en zijn eigen gang blijft gaan. Al zou 'dirty' wellicht op beide politici op dit moment van toepassing kunnen zijn, 'sexy' is op de Nederlandse politiek maar zelden aan de orde. Nee, Dirty sexy politics is de titel van het boek dat Meghan McCain schreef over de Amerikaanse presidentscampagne in 2007/2008. Meghan is inderdaad 'de dochter van'. Na haar studie besluit ze zich aan te sluiten bij de campagne die haar vader John McCain voert en haar steentje hieraan bij te dragen. Dit verloopt niet zoals ze gehoopt had: haar aanwezigheid wordt door de partijtop meer als een last gezien dan als een toevoeging. Ze maakt de nodige mediablunders en blijft een buitenbeentje met haar, zoals ze het zelf noemt, niet conservatieve gedrag. In de inleiding van haar boek geeft ze aan kritiek te zullen leveren op de Republikeinse Partij, waar volgens haar steeds minder ruimte is voor gematigde conservatieven zoals zij. Hier komt echter weinig van. Dirty sexy politics is vooral een uitgebreide beschrijving van de persoonlijke ervaringen van de jonge McCain tijdens de campagne. Het gaat over kledingkeuzes, plaatsen in de bus, stress en haar emoties bij alles wat er gebeurt. Ze geeft de indruk behoorlijk labiel geweest te zijn tijdens het hele proces, en hoe stug de campagneleiding ook geweest zal zijn, het is niet moeilijk je voor te stellen hoe lastig haar aanwezigheid geweest moet zijn. Dit ondanks al haar goede bedoelingen: met haar blog probeert ze de jongere kiezers te bereiken en haar liefde voor de campagne, het land en met name haar vader is overweldigend. Meghan is in haar boek behoorlijk kritisch naar zichzelf en geeft zelf ook aan dat ze erg op zichzelf gericht was en zich niet altijd even volwassen gedragen heeft. Dit heeft haar er echter niet van weerhouden om evengoed een boek te schijven dat over Meghan, Meghan en Meghan gaat. Als 'dochter van' heeft ze duidelijk identiteitsproblemen en haar grootste wens is om aansluiting te vinden bij andere 'dochters van', iets wat niet gebeurt. Dit beschrijft ze onder andere in een hilarische ontmoeting met Laura Bush en haar dochter bij een bezoek aan het Witte Huis. Ze wordt hier op een schandalige manier genegeerd en gaat uiteindelijk maar lunchen met een assistente van Laura Bush, terwijl haar moeder wel met de familie Bush aan tafel gaat. Het politieke leven van haar vader en het leven in de spotlights laat duidelijk haar sporen na bij McCain. Nu zie ik haar ook eerder BFF worden met Heidi Montag dan met Jenna Bush, iets wat ze zelf oproept met haar veelvuldige gevloek, haar leggings en geblondeerde haar. Het is dan ook geen ingetogen, beschaafd en/of politiek correct boek geworden dat ze geschreven heeft. Dirty sexy politics is grappig, eerlijk, smeuïg en bevat uiteindelijk tussen de regels door toch nog een boodschap aan de Republikeinse Partij waar de top haar voordeel mee zou kunnen doen. Aan de manier te zien waarop McCain met de grond gelijk wordt gemaakt in de pers zal dit laatste niet gebeuren denk ik. Dat is jammer, want hoezeer ze ook een personage uit The Hills (MTV) benadert, het is een jonge vrouw met het hart op de juiste plaats in een positie waarin ze veel mensen zou kunnen bereiken. Zijn de filmrechten al verkocht?

Met de kennis van nu

In Met de kennis van nu zijn columns verzameld van Peter Middendorp, columns die eerder verschenen zijn in het dagblad De Pers. Aangezien ik naar mijn werk fiets en dus zelden een gratis dagblad onder ogen krijg, was ik niet bekend met Peter Middendorp of zijn columns. De verzameling wordt gepresenteerd als de ultieme alternatieve gids voor de verkiezingen- en voor de formatieperiode. Dit zal ik maar opvatten als niets meer of minder dan achterflaptekst om de aandacht te trekken, want zo zou ik dit boek toch echt niet willen omschrijven. Met de kennis van nu is een verzameling geestige korte verhalen over de politici van nu gezien door de ogen van Peter Middendorp. Hij vertelt over zijn omgang met de politici in Den Haag, over wat daar zoal gebeurt en doet dit met de nodige zelfspot. Middendorp is een goede observeerder en weet situaties beeldend te beschrijven. Dat je hierdoor soms een ander beeld krijgt van een politicus dan dat je over het algemeen in de media voorgeschoteld krijgt lijkt bijzaak. Dat is iets wat vanzelf ontstaat, niet iets waar een punt van gemaakt wordt. De grote charme van dit boek is de eenvoud van de verhalen. Daarbij is het grote gevoel van relativering van de schrijver een verademing. Een fijn boek dus, dat leest als een trein. Het blijkt overigens ook heel gemakkelijk om Middendorps columns te volgen zonder dat je De Pers leest: hij geeft de link door op Twitter zodra er een nieuw stuk is gepubliceerd. Zeker in deze verkiezingsperiode leuk om te volgen: Ga naar Peter Middendorp op Twitter

Waarom is de burger boos?

In dit zeer goed getimede boek vertelt Maarten van Rossem over het hedendaags populisme. De grote kracht van Maarten van Rossem is om orde aan te brengen in complexiteit, om zaken uit te leggen op een voor iedereen begrijpelijke manier. Hij wekt hierbij vaak de schijn objectief te zijn, of in ieder geval vanuit dusdanig veel kennis en inzicht te schrijven dat er sprake is van waarheid. Dat zou storend kunnen zijn, ware het niet dat ik graag luister naar Maarten van Rossems waarheid, hoe gekleurd soms ook. In dit boek beschrijft hij hoe populisme werkt, onder andere door de betekenis die de LPF heeft gehad in de geschiedenis van de Nederlandse politiek aan te geven en te beschrijven welke plaats deze beweging innam. Hij gaat hierbij in op de rol van Pim Fortuyn en geeft een overzicht van de gebeurtenissen rond de verkiezingen van 2002 om vervolgens een link te leggen met het hedendaagse politieke landschap. Het fijne aan Maarten van Rossem vind ik dat hij de zaken zo heerlijk kan relativeren. Hij is ook nooit bang om een enigszins controversieel standpunt in te nemen. In Waarom is de burger boos? geeft van Rossem een duidelijke visie op wat er gebeurt in Nederland aan de rechterzijde van het politieke spectrum. Volgens van Rossem bevindt 20% van de kiezer zich in deze hoek, iets wat overeen komt met het aantal kiezers dat eerst op de LPF stemde en wat nu richting Wilders neigt. Deze mensen gaan niet radicaal veranderen van levensvisie, de vraag is slechts welke partij hierbij aan wil sluiten. De VVD is in de loop der jaren de grip op deze groep grotendeels verloren, door gematigd beleid en een gematigd politiek leider als Mark Rutte. Deze maakt af en toe wel wat boksbewegingen naar rechts, maar weet de rechterkant niet terug te winnen. Zo bezien lijkt de opdracht voor de VVD simpel: beweeg, met beleid, naar rechts en neem zo Wilders de wind uit de zeilen. Van Rossem verwoordt hierbij ook scherp wat de wisselwerking is tussen het bewegen van de economie en de behoefte van de kiezer. De een zal hierop sterker reageren dan de ander, maar reageren doen we allemaal, inclusief de politiek zelf. Het meest prettige aan de boeken van Maarten van Rossem vind ik dat alles uiteindelijk wel mee blijkt te vallen. Hij zet in perspectief, relativeert en legt uit, dit alles op zijn gebruikelijke mopperige toon. Waarom is de burger boos? is een lekker en toegankelijk boek, zeer goed getimed en voegt absoluut iets toe.