Spanning loopt op voor Obama's Health Care Reform

Barack Obama heeft vandaag laten weten wederom zijn reis naar Azië uit te stellen in verband met zijn Health Care Reform. Eerder linkte hij al zijn al dan niet slagen als president aan deze hervorming. Waarschijnlijk gaat er aanstaande zondag eindelijk over gestemd worden. Als buitenstaander is het moeilijk te begrijpen wat de Amerikanen zo tegenstaat bij deze hervormingsplannen. De algemene angst is dat het niet te betalen is. De Amerikanen die ik gesproken heb betalen echter op dit moment aanzienlijk meer voor hun verzekeringen dan wij, denk aan factor 10. Daarbij kosten gezondere mensen de overheid uiteindelijk ook minder dan zieke of gehandicapte. Denk alleen al aan de arbeidsparticipatie. Het is niet voor niets dat er tegenwoordig zo zwaar ingezet wordt door verzekeringen op preventie. Naast de zorg over de kosten zijn veel Amerikanen bang voor teveel overheidsbemoeienis. De Amerikaanse angst voor wat zij socialisme noemen is maar moeilijk te relativeren volgens Europese maatstaven. Als je Change we can believe in leest, een boek uit 2008 waarin Obama's plannen voor Amerika uit de doeken worden gedaan, dan zie je dat wat de Amerikanen naar socialisme vinden neigen, bij ons nog ruim onder de noemer liberaal valt. Wat dat aangaat is het ook moeilijk de politieke systemen te vergelijken. In Nederland zijn we weliswaar trots op onze sociale zekerheid, maar merken we ook steeds meer dat het onbetaalbaar dreigt te worden. En dan zijn wij al gewend aan belastingtarieven van 40-50%, iets wat voor de gemiddelde Amerikaan ondenkbaar is. Wil je echt kunnen vergelijken, dan zul je de besteedbare inkomens moeten nemen. Maar zelfs dan wordt het een lastig verhaal, waar ook Michael Moore in zijn documentairefilm Sicko mee uit de bocht dreigde te vliegen. Hij maakte vergelijkingen die kant noch wal raakten, waarmee hij het risico nam zijn zeer serieuze punt te ridiculiseren. Hoe deze hervorming uit gaat pakken valt op de lange termijn amper te overzien. Het is allemaal zo grootschalig en er zijn zoveel variabelen dat het voor de gemiddelde persoon niet te vatten valt. Uiteindelijk draait het dus om vertrouwen. Amerika zal erop moeten vertrouwen dat Obama weet wat hij doet. Het alternatief is immers dat er niets gebeurt en de situatie zo schrijnend blijft als hij nu in veel gevallen is. Er zijn nog steeds senatoren, democraten, die niet weten voor of tegen te zullen stemmen. Sommigen vinden de maatregelen te ver gaan, anderen niet ver genoeg. Ik hoop dat deze mensen zich realiseren dat niets doen soms de slechtste optie is. Ik blijf het met spanning volgen en hoop dat de juiste mensen op het juiste moment voldoende lef gaan tonen.

Nederland kiest: 48 partijen melden zich aan

Maar liefst 48 partijen hebben zich tot nu toe aangemeld om mee te doen aan de Tweede Kamerverkiezingen van 9 juni. Dat is twee keer zoveel als bij de vorige verkiezingen. Het is volgens binnenlandsbestuur.nl echter nog niet gezegd dat al deze partijen ook werkelijk mee gaan doen. Sommigen staan aangemeld, maar leiden inmiddels een sluimerend bestaan. Het gevoel om mee te willen doen leeft dus wel degelijk in Nederland en dat is iets goeds. Veel partijen zijn echter one-issue partijen en zullen dus maar een zeer beperkte doelgroep aanspreken. Daarbij ontbreekt het een aantal partijen nogal aan realiteitszin, iets wat mij toch wel een essentiële eigenschap lijkt wil je plaats kunnen nemen in de Tweede Kamer. Zo zag ik gisteren de lijsttrekker van de partij Moeder CAO bloedserieus zeggen dat zij pleiten voor een netto-inkomen van 2500 euro voor alle moeders, bovenop het salaris dat ze in een baan buitenshuis verdienen. Dat lijkt me al volstrekt onhaalbaar en onwenselijk, maar als ik die dame dan ook nog hoor zeggen dat ze meer dan 75 zetels gaan halen en dat ze zich beschikbaar stelt voor het premierschap, dan begin ik toch ernstig te voelen voor een hogere kiesdrempel. Iedereen mag vertegenwoordigd worden in de Tweede Kamer, dat is het mooie aan ons systeem, maar een zetel voor onzinnige partijen als Moeder CAO zou ik verspilling van belastinggeld vinden. Lijst 0 is overigens teruggefloten door het commissariaat van de media, en terecht denk ik. Aangeven hoe een politieke partij ontstaat en hoe dit allemaal werkt kan wel tot de taken van de publieke omroep gerekend worden, daadwerkelijk een politieke partij oprichten op kosten van de staat natuurlijk niet. Lijkt me logisch, maar BNN zoekt nog naar manieren om het project alsnog door te laten gaan. Met 48 partijen zal er heus één bij zitten die je met een programma kunt volgen zou je denken. Wat te denken van de Partij voor de Mens en alle overige aardbewoners? Klinkt mij absurd en intrigerend genoeg voor een reallife docusoap, iets waar je er blijkbaar nooit genoeg van kunt hebben.

Lijst 0 is terug met Sophie en Filemon

Als ik aan Lijst 0 denk dan denk ik, net als velen waarschijnlijk, aan Katja Schuurman en Bridget Maasland die met een stuntelende Balkenende lopen te flirten. Dat was ook wat BNN hoorde te doen volgens mij: politiek toegankelijk en aantrekkelijk maken voor jongeren. Nu gooit BNN het over een andere boeg, Lijst 0 moet een echte politieke partij worden voor jongeren. De eerste vraag is natuurlijk hoe serieus we dit moeten nemen. Een politieke partij op kosten van de publieke omroep lijkt me op zijn zachtst gezegd discutabel. Daarnaast zou het niet de eerste keer zijn dat BNN voor beroering zorgt en dat het uiteindelijk om een hoax blijkt te gaan. Belangrijker vind ik de vraag waarom BNN voor deze weg kiest. Al sluit het ergens wel aan bij mijn 'doe mee, gebruik je invloed en neem je verantwoordelijkheid'-instelling, vraag ik me toch af of deze manier de meest effectieve is. Met hun opstandigheid en soms wat arrogante wij-zijn-cooler-dan- iedereen houding, sluit BNN meer mensen buiten dan dat ze aanspreken. Ik heb bij BNN vaak het gevoel dat ik op elk moment in de zeik genomen kan worden. Bijna alles wordt gebracht met een ironisch ondertoontje en de nadruk ligt meestal op het middel, zelden op het doel. Nu val ik waarschijnlijk inmiddels buiten de doelgroep en voel ik me misschien daardoor niet erg aangesproken. Ik zie er echter meer heil in jongeren goed te betrekken bij politiek en ze te helpen een goede keuze te maken. Zo lijkt het me een goed idee als BNN bijvoorbeeld een eigen debat organiseert met thema's die jongeren aanspreken. Op nog meer versplintering zit volgens mij niemand echt te wachten.

D66: Games zijn een vorm van kunst

De politiek bemoeit zich in het publieke debat niet zo vaak met games, maar als het gebeurt dan is het vaak negatief, slecht onderbouwd en gebaseerd op sterk verouderde vooroordelen. Denk aan de reacties op de game Call of Duty Modern Warfare 2, die uitkwam in november. Het CDA en de ChristenUnie wisten niet hoe snel ze deze game moesten veroordelen, nog voordat deze uit was en hoogstwaarschijnlijk nog voordat ze deze zelf gezien hadden. Het aloude misverstand dat games per definitie voor kinderen zijn en dat ze de tere kinderzieltjes aantasten blijkt bijzonder hardnekkig. Call of Duty, om maar even bij het voorbeeld te blijven, is nooit bedoeld om gespeeld te worden door kinderen. De primaire verantwoordelijkheid hiervoor ligt bij de ouders, niet bij de industrie. Het had een mooie missie voor onze minister Rouvoet kunnen zijn, over gemiste kansen gesproken. Wellicht ten overvloede: games, gespeeld volgens de leeftijdscodering en natuurlijk met mate, kunnen kinderen (en volwassenen) stimuleren in hun fantasie, ooghandcoördinatie, samenwerking met anderen, probleemoplossend vermogen etc. etc. Er lijkt nu een politieke partij te zijn die het wel begrepen heeft: volgens control-online.nl staat er in het concept verkiezingsprogramma van D66 te lezen dat games onder de noemer cultuur vallen en dat het niet aan de overheid is om zich met de inhoud van games te bemoeien. Zelf zou ik games eerder scharen bij ontwikkeling van wetenschap en techniek en als wezenlijk onderdeel van de multi-communicatiemaatschappij waarin jongeren opgroeien, maar het begin is er. Een Xbox of Playstation is niet alleen een spelcomputer, maar maakt deel uit van de social media, een rol die alleen maar groter zal worden. De politiek kan en mag hier niet omheen lopen, willen ze enigszins aansluiting met de samenleving houden. Applaus dus voor D66, voor deze stap in de goede richting.

Een halt aan alle negativiteit

De aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen was diep doordrongen met negativiteit. Geen goed woord klonk er nog voor Den Haag, 'ze' hebben er een puinhoop van gemaakt, 'ze' zijn niet te vertrouwen en alles moet anders. Dat deze tendens zou resulteren in massale steun voor een uitermate negatief persoon als Wilders kan voor niemand een verrassing zijn geweest, hoe zorgelijk ook. In de politiek zelf is het al niet veel beter. Het gemiddelde debat wordt gevoerd door verontwaardigde kamerleden die op hoge toon om opheldering vragen over honderd en een onderwerpen. De regering is de tegenstander, het vertrouwen over en weer is nul. Tot constructieve debatten lijkt het maar zelden te komen. Veel tijd wordt besteed aan proces, weinig aan werkelijke inhoud. Wellicht dat de inhoud op andere plaatsen tot stand komt. Wellicht werken coalitie en oppositie in achterkamers wel productief samen, maar dat is niet het beeld wat het publiek ervan krijgt. Wij zien vooral kamerleden die opgeladen met verontwaardiging scherper en negatiever proberen te zijn dan hun collega's. Terwijl het ook echt anders kan. We zouden eens kunnen beginnen met ervan uit te gaan dat iedereen het beste voor heeft met het land. De manier waarop kan anders zijn, maar laten we ervan uit gaan dat we allemaal het beste willen en ons best doen. Dat is al een heel wat positiever startpunt. Daarbij komt mijn grote irritatie tegen het gebruik van 'ze'. We kunnen natuurlijk niet allemaal regeren, maar we hebben wel allemaal een stem. Doe daar dan wat mee, er zijn zoveel mogelijkheden om je bijdrage te leveren. Aan de zijlijn gaan roepen wat er mis is kan iedereen. Laten we eens bedenken wat we wel willen, inplaats van altijd maar te benoemen wat we niet willen. Het draait om vertrouwen hebben in elkaars capaciteiten en respect tonen voor elkaars ideeen. Ik zou dus ook zo graag een beschaafde, intelligente verkiezingscampagne zien die over meer gaat dan alleen het integratieprobleem of de noordzuidlijn. Neem mij mee in een mooie toekomstvisie, laat mij zien hoe we daar gaan komen samen. Ook de media heeft hier een verantwoordelijkheid in: om Wilders en Bos in het debat voor de gemeenteraadsverkiezingen over de Islam te laten debatteren was een zeer negatieve keuze, enkel gericht op effect. Als we allemaal zo tegen deze negatieve opklopperij zijn, laten we er dan ook niet meer aan meewerken. Problemen moeten serieus genomen worden, maar met schreeuwen is nog nooit iets opgelost. Ik kijk uit naar een eerlijke, open campagne waarin lijsttrekkers met respect voor elkaar het debat aangaan. Positief, ik geloof er echt in.

Yes We Cohen

Met de kandidaatstelling van Job Cohen voor het lijsttrekkerschap van de PvdA lijkt er een golf van opluchting door het land te gaan. Na zoveel gerommel en geruzie lijkt hij de man die op dit moment een stuk vertrouwen terug kan brengen. Job Cohen staat voor velen voor beschaving, respect en rust. Een man die je het gevoel geeft 's avonds rustig te kunnen gaan slapen. Ik vind hem zelfs een beetje partijloos: hij straalde al uit burgemeester voor alle Amsterdammers te zijn, en straalt nu uit er voor alle Nederlanders te willen zijn. Laat het duidelijk zijn: ik ben geen fan van de PvdA, maar zeker wel van Job Cohen. Natuurlijk zijn er ook tegengeluiden, zoals te soft, te weinig daadkrachtig etc. Ik denk dat de kracht van een goede politicus, en overigens ook van een goede manager, is dat het allemaal wel met stevige hand, maar niet schreeuwend hoeft. En dat het dus ook allemaal niet via de koppen in de krant hoeft. Een goed leider zijn zit voor een groot deel in persoonlijkheid en de manier waarop mensen daarop reageren. Dat is de kracht van Cohen. In het buitenland is hij al meermalen gevierd om zijn capaciteiten, in Nederland zijn we niet in altijd in staat om het grotere plaatje te zien. Dat Cohen op dit moment naar Den Haag gaat is een meesterzet van de PvdA, maar belangrijker nog, het tegengeluid van een weldenkend mens waar we al een behoorlijke tijd op zitten te wachten. Als andere zeer weldenkende mensen als Halsema en Pechtold hun partij groot genoeg krijgen om samen met de PvdA een regering te vormen, dan zie ik het weer een beetje zitten met ons mooie landje. Kijk hier op Facebook voor de Yes We Cohen-groep.

En daar gaat Wouter Bos

Een dag na de aankondiging van het vertrek van Eurlings geeft ook Wouter Bos te kennen uit de politiek te stappen om meer tijd door te kunnen brengen met zijn gezin. De reacties bestaan uit verbazing, maar tegelijk uit respect. Op het argument meer tijd met je kinderen door te willen brengen valt ook niets af te dingen. Bovendien zullen vriend en vijand van Bos het erover eens zijn dat Bos de afgelopen jaren veel, heel veel gegeven heeft. In de laatste debatten zag ik bij hem nog sterker wat ik bij Eurlings ook zag: diepe irritatie en vermoeidheid zo leek het, over de vragen in de Kamer en de manier waarop er daar politiek bedreven wordt. Ik heb Bos sowieso altijd al meer een manager gevonden dan een politicus. In de kredietcrisis was hij in zijn element en al zal hij ook fouten gemaakt hebben, Balkenende was volkomen onzichtbaar. Ik vraag me ernstig af wat hij zonder Bos gemoeten had. Bos is door de omstandigheden de afgelopen twee jaar de CFO geweest van de bv Nederland en kon of wilde volgens mij de aansluiting bij de Kamer niet meer vinden. De verkiezingsstrijd krijgt op deze manier een nieuwe spannende draai. De koning is dood, lang leve de koning: Job Cohen heeft zich vanmiddag overtuigend kandidaat gesteld voor de functie van lijsttrekker. Of hij de man is die Nederland echt stabiliteit gaat kunnen bieden? De eerste reacties zijn positief, zowel op televisie als op Twitter, maar laten we niet te hard op de zaken vooruit lopen met zijn allen. Het is nog lang geen 9 juni.

De kroonprins houdt het voor gezien

Zojuist werd bekend dat Camiel Eurlings uit de politiek stapt en dus niet verkiesbaar is bij de komende kamerverkiezingen. Het lijkt wel of het CDA er deze elke dag een probleem bij krijgt, iets waar ze in de aanloop naar 9 juni vast niet op zitten te wachten. Eurlings heeft aangegeven dat hij na zoveel jaren in de politiek nu voor zijn privéleven kiest. Dit is natuurlijk zijn goed recht, maar de timing is opmerkelijk. Al mag Balkenende dan lijsttrekker blijven, zijn positie is nog nooit zo zwak geweest als nu. De kans voor Eurlings, als gedoodverfde opvolger, om binnen afzienbare tijd door te stoten naar de hoogste leiderspositie binnen het CDA was dus ook nog niet eerder zo onder handbereik. Nu is de positie van kroonprins binnen het CDA al eerder een niet erg benijdenswaardige gebleken en het is moeilijk te peilen wat zich achter gesloten deuren afspeelt. Daarbij vond ik Eurlings in de laatste debatten er moe en geirriteerd uitzien, alsof hij het er behoorlijk mee gehad had. Ik kan me er iets bij voorstellen. Iemand anders mag de kilometerheffing dus begraven of nieuw leven in blazen, Eurlings houdt het voor gezien. Het CDA is toe aan een nieuw spoedoverleg, het zoveelste in korte tijd. Of spreken we intussen al van crisisoverleg?

Stemmen in een bananenrepubliek

In Rotterdam worden vandaag onder grote mediabelangstelling de stemmen van de gemeenteraadsverkiezingen opnieuw geteld. Dit naar aanleiding van klachten over onregelmatigheden bij de verkiezingen. Ook in andere plaatsen in Nederland schijnen er onregelmatigheden geweest te zijn, en het zou mij niets verbazen als ook elders hertellingen plaats gaan vinden. Wat is hier aan de hand? Duidelijk is dat op bepaalde plaatsen mensen samen in het stemhokje hebben gestaan. Duidelijk is ook dat sommige mensen hun stem dubbel uit hebben kunnen brengen doordat ze meerdere stempassen hebben ontvangen. Is het te danken aan de media(gekte) dat we hiervan horen en dat hierop gereageerd wordt? Of is het voor het eerst dat er dubieuze zaken plaatsvinden tijdens het stemmen? Dat laatste gelooft natuurlijk niemand. De woordvoerder publieke zaken van Rotterdam baalt zichtbaar en geeft te kennen het allemaal maar opgeklopt te vinden. Feit is natuurlijk dat verkiezingen boven iedere twijfel verheven moeten zijn. De democratie is ons grootste goed en onderscheidt ons van landen waar een kleine groep de macht heeft en geen inspraak duldt. Bij de roep om diepgaande onderzoeken sluit ik mij echter niet aan. Volgens mij is het toch gewoon een kwestie van stoppen met fouten maken en je werk goed doen. Dit begint bij de burgemeesters, die toch goed betaald verantwoordelijk zijn voor de gang van zaken in hun gemeente. Ook in Nederland gaat het in stand houden van de democratie niet vanzelf, daar horen regels bij die mensen serieus hebben te nemen. En daar zijn we in Nederland niet altijd even goed in. Strenger en gedisciplineerder, dat zou ons land in heel veel opzichten goed doen. Voor je het weet krijgen we VN-inspecteurs die de verkiezingen komen controleren, dat zou toch al te sneu zijn.

Glossy Gerda brengt geen glamour

Je moet toch wel heel ver van de realiteit staan als je denkt dat een glossy over Gerda Verburg een goed idee is. Je kunt de sessie waarin dit bedacht werd met een beetje fantasie wel reconstrueren: we willen wat leuks doen in het kader van ons jubileum, weet je wat, een glossy net als Linda en Maarten, dat is leuk! Niet origineel weliswaar, maar het had leuk kunnen zijn. Ware het niet dat we al geruime tijd in een periode van crisis leven. Dit besluit kan niet van daarvoor stammen, dus dat eventuele excuus gaat niet op. Wat je hier ziet is dat er in de dagelijkse gang van zaken in Den Haag helemaal niets veranderd is ten opzichte van voor de crisis. Er is nog steeds budget beschikbaar (door wie?!) voor zaken als een 75-jarig jubileum en er zijn nog steeds ambtenaren die het heel normaal vinden om vervolgens 4 ton te steken in iets waar helemaal niemand beter van wordt. Volgens Krista van Velzen van de SP was het een schaamteloos onderdeel van de CDA-verkiezingscampagne. Volgens mij is het nog erger: volgens mij getuigt dit van een schaamteloze onwetendheid, een groot gebrek aan zowel sensitiviteit als aan enige band met de samenleving. Als reactie op dit debacle komt er een spoeddebat in de Kamer, waar de minister zich, terecht, mag verantwoorden. Ik hoop alleen dat er niet nu ook nog eens veel tijd aan besteed gaat worden, tijd die aan veel zinniger dingen besteed kan worden. Ik zeg: terugbetalen en niet meer over hebben.

Balkenende mag blijven

Na het aftreden van Agnes Kant gaf Balkenende op verschillende plaatsen te kennen dat hij het eigenlijk maar een zwaktebod vond. Kritiek hoort erbij in het politieke spel en daar moest ze maar tegen kunnen. Hiermee gaf hij al aan zelf niet af te zullen treden, althans niet uit eigen beweging. Na een lange vergadering gaat de CDA-top daarin mee: unaniem werd besloten, en zo niet dan toch, dat Balkenende hun man blijft, in ieder geval de komende maanden. We zien een nerveuze, wat geirriteerde CDA-man die de pers hierover inlicht. Of de irritatie komt door de kritische vragen of door het gegeven dat de beste man ook wel weet dat het op zijn minst discutabel is wat hij zegt weet ik niet. In ieder geval hoor ik hem zeggen dat Balkenende de man is voor stabiliteit in Nederland. Stabiliteit ja, hij zei het echt. Vervolgens wenste hij niet in te gaan op de opmerking van Balkenende dat deze enkel voor de premierstitel gaat en dus niet in de Kamer wenst plaats te nemen in geval van verlies. Wat dus zoveel zegt dat Balkenende deze opvattingen niet bij heeft hoeven stellen, wat hoogst opmerkelijk is. Het enige wat de CDA-top Balkenende gevraagd heeft volgens mij, is om in het belang van de bestuurbaarheid van Nederland wat aardiger te zijn over en tegen de PvdA. Alsof een draai anders niet mogelijk was geweest, we hebben het hem vaker zien doen. Balkenende blijft, evenals de afstand tussen de CDA-top en de realiteit.

3 maart: generale repetitie voor de landelijke verkiezingen?

YAY, verkiezingsdag! Deze dag wordt er niet gewerkt, maar staat de hele dag de televisie aan en zap ik tussen Politiek24, AT5, RTL nieuws en Nederland1. Er is de hele dag natuurlijk eigenlijk niets te melden, maar de sfeer is prachtig. Eindelijk zijn we allemaal even bezig met dat wat ertoe doet: bijdragen aan een beter Nederland. Al is het dan maar door te stemmen, het is mooi dat in ieder geval op één dag iedereen kleur bekent. Het mooiste is natuurlijk de aanloop naar de verkiezingen. Normaal zijn de gemeenteraadsverkiezingen een beetje een slap aftreksel van de landelijke, maar dit jaar gaf de PvdA er een pittige zwaai aan door het kabinet te laten vallen. Het gaat daarom nu niet alleen om het kiezen van een nieuwe gemeenteraad, het is meteen een generale repetitie voor de landelijke verkiezingen in juni. De grote vraag is hoe de politici de mensen echt gaan bereiken de komende maanden en hun boodschap geloofwaardig gaan overbrengen. Aan dat bereiken valt nog wel een en ander te verbeteren. De grote toevoeging deze verkiezingen wordt gevormd door de aanwezigheid van Twitter en andere sociale netwerken. Hier wordt nog maar beperkt gebruik van gemaakt en dan ook nog behoorlijk ongecoordineerd. Zo werden de debatten bijvoorbeeld uitgebreid gevolgd en door velen van commentaar voorzien op Twitter, maar was er geen partij die dit georganiseerd aanpakte naar mijn weten. Met zijn allen meepraten met #debat of #verkiezingen, het gaf een hele nieuwe en buitengewoon interessante dimensie aan de verkiezingsstrijd waar de partijen geen enkele bijdrage aan geleverd hebben. Ik had best het debat willen volgen met gelijkgestemden (lees in mijn geval: D66-stemmers), maar had hier nu niet de mogelijkheid toe. Ook ging ik de kandidaat die ik aangeraden had gekregen via een stemwijzer volgen op Twitter, maar hoorde daar vervolgens helemaal niets van. Ik hoef niet te horen waar mijn kandidaat een broodje eet en waar hij die vervolgens weer uitpoept, maar ben wel benieuwd naar wat hij nou voor me gaat doen. Nog een gemiste kans als je het mij vraagt. Het is nog steeds zoeken voor de kiezer naar relevante informatie, terwijl dit allang niet meer nodig is. Het is niet zo vreemd dat degene die het hardst schreeuwt de meeste aandacht krijgt, terwijl er zoveel betere en meer constructieve manieren zijn om de kiezers te bereiken. De partij die het best gebruik weet te maken van sociale netwerken zou daar weleens een groot voordeel uit kunnen halen. Zolang het tenminste echt over de boodschap gaat, helder, duidelijk en professioneel. We hebben toch wel iets geleerd van de Amerikaanse verkiezingen? Laat de strijd voor de aankomende verkiezingen maar beginnen, ik heb er zin in!