Door de val van het kabinet en de aankomende verkiezingen was ik eigenlijk alweer vergeten dat er nog een legertje ambtenaren zat te broeden op bezuinigingsideeën. Gisteren werden de rapporten hierover naar buiten gebracht: een enorme berg onsamenhangende ideeën over waar er wat te halen valt. Zonder een visie over de toekomst van het land zijn deze ideeën echter zinloos en onuitvoerbaar. Geen enkel plan op dit niveau is zonder consequenties, elk plan moet onderdeel zijn van een groter plan omdat alles elkaar raakt. Gezien de huidige status van het kabinet is het aan de partijen om hier wat mee te doen, voor zover er niet al soortgelijke plannen in de programma's zijn opgenomen. Bezuinigen is het woord. Bij iedere programmapresentatie staat het woord bezuinigen dus ook centraal, iets waar we duidelijk niet omheen kunnen. Dat snap ik. Ik raak echter de draad kwijt wanneer er miljarden over en weer over tafel vliegen alsof het om tientjes gaat. Ondertussen neemt links het op voor de zwakkeren in de maatschappij met compensaties voor zware maatregelen en andere tegemoetkomingen. Rechts neemt het op voor de grootverdieners, de mensen die hypotheekrente aftrekken van hypotheekschulden boven de 500.000 in de hoogste belastingschijf en dit graag willen blijven doen. Steeds onrustiger word ik over de groep die hiertussen zit, de tweeverdieners met eigen huis die zich nu nog prima redden, maar die alle klappen op lijken te moeten vangen. Er wordt constant een beeld weggezet alsof deze groep het wel kan hebben, maar dat is echt te makkelijk. Deze groep valt (soms net) buiten alle compensatieregelingen, maar krijgt wel alle extra lasten te verwerken. Hoe komt het dat ik amper politici hoor over deze middeninkomens, terwijl deze groep duidelijk het meest bijdraagt? Natuurlijk moeten de mensen ontzien worden die het het zwaarst hebben, maar ik begin me steeds meer af te vragen wie er voor mijn belangen opkomt. Als je bovenmodaal verdient, maar als je inkomen beslist niet tot de topinkomens gerekend kan worden, dan ben je meestal degene die aan het kortste eind trekt als het aan de politiek ligt. Ook bij de presentatie van het D66 verkiezingsprogramma vandaag heb ik hier niets over gehoord. Terwijl de politici in alle mogelijke televisieprogramma's over miljardenbezuinigingen twisten en doemscenario's schetsen, verlies ik het grote plaatje steeds meer uit het oog en vraag ik mij af wat het voor ons persoonlijk gaat betekenen. De onrust hierover neemt hand over hand toe. En ik geloof niet dat ik hierin de enige ben.