Na de uitslag van 9 juni was een coalitiemogelijkheid van VVD, PVV en CDA in eerste instantie de meest voor de hand liggende. Met de groei van zowel de VVD als de PVV heeft een groot deel van Nederland laten zien een toenemende behoefte te hebben aan een rechts geluid. Een rechtse coalitie zou dan ook passen bij een dergelijke uitslag. Hiervoor was het CDA nodig, VVD en PVV behalen immers samen geen meerderheid. Verhagen weigert echter aan te schuiven bij de onderhandelingen. Hij geeft te pas en te onpas aan dat het CDA bescheidenheid en terughoudendheid in acht moet nemen na de voor het CDA desastreuze verkiezingsuitslag. Vanuit deze positie vindt hij het noodzakelijk dat VVD en PVV het eerst samen op hoofdlijnen eens worden voordat het zinnig zou zijn voor het CDA om mee te praten. Hiermee draait Verhagen de rollen glorieus om: onder het mom van bescheidenheid, een woord dat Verhagen sowieso niet past, heeft hij de touwtjes bij de coalitievorming volledig in handen. Hij houdt hiermee zijn rug recht voor zijn achterban: deze heeft immers duidelijk laten weten niet zondermeer akkoord te gaan met een samenwerking met de PVV. Tegelijkertijd heeft Verhagen geen enkele deur voor het CDA als coalitiepartner gesloten. De kans is immers groot dat andere mogelijkheden ook gefrustreerd gaan worden, het zij door de VVD (paars+), het zij door de PvdA (grijs: CDA-VVD-PvdA). Wanneer dit gebeurt komt de eerste optie weer op tafel en kan het CDA alsnog aanschuiven. Landsbelang zal dan het woord zijn waarmee de achterban tevreden gesteld zal moeten worden. Het is naturlijk een gok want voorlopig lijkt Rutte weer aan zet. Op dit moment moeten we echter toegeven dat de eerste ronde voor het CDA is. Of het ze siert is een ander verhaal.